Afgelopen donderdag was het zover: de operatie is zes weken geleden, en dat betekent dat ik niet meer met krukken hoef te lopen. En hoewel ik had verwacht dat ik niet meteen helemaal zonder zou kunnen heb ik ze gisteren in een hoek gezet, en daar staan ze nog steeds.
Nog een maand en dan is het jaar alweer half voorbij, de tijd vliegt echt. In mei ging ik verrassend lekker met mijn doelen, maar ik had het dan ook niet al te moeilijk gemaakt.
Mei ging eigenlijk een stuk sneller dan ik had verwacht. Waar ik min of meer een saai maandje verwachtte was het dat totaal niet. Goed, ik zal ook niet beweren dat het superspannend was, maar saai was het zeker niet.
Mijn ouders wonen vlak bij het bos, en vroeger gingen we op zondag standaard even ‘bos rond’, iedere week een wandeling door het bos. Dit weekend liep ik dat ouderwetse rondje opnieuw.
Oef, dat was best een pijnlijke confrontatie, die met de weegschaal. Ik had me al tijden niet meer gewogen, maar ik was me er wel degelijk van bewust dat ik was aangekomen. Nu weet ik ook het getal, en het is absoluut tijd om die weer eens naar beneden te brengen.
Omdat Kates ernstig zieke moeder zo graag terug wil naar haar geboorteplaats, verhuizen ze van New York naar het piepkleine Eden, waar Kate op een nieuwe school moet beginnen – zonder vrienden, zonder familie en met de angst dat haar moeder de herfst niet eens meer haalt.
Lees verder Gelezen | De Godinnentest trilogie van Aimee Carter
Het is inmiddels drie weken geleden dat ik geopereerd ben. De vorige keer dat ik een update gaf ging het hartstikke goed, en gelukkig is dat nog steeds zo.
Vooral aan het eind van de maand is de moestuin er een beetje bij in geschoten en deed ik niet veel meer dan water geven. Er is dus nog genoeg te planten en zaaien, maar ik heb ook al kunnen oogsten.
In april maakte ik minder tekeningen dan in februari en maart, maar twee eigenlijk. Vooral door tijdgebrek. Deze twee maakte ik afgelopen maand.
