Unboxing: Healthbox – Christmas with Viv

img_7459Huh, Christmas? Ja, echt, een verlaat kerstcadeautje. Ik ben in december lid geworden van Boost Your Health, en het welkomstcadeautje was een healthbox. Helaas was er iets fout gegaan, waardoor ik hem pas later ontving, maar vandaag was hij er dan toch. De kersteditie, dus vele anderen zijn me al voorgegaan, maar toch wil ik even laten zien wat er in zit.

Doorgaan met het lezen van “Unboxing: Healthbox – Christmas with Viv”

Weer een beetje verstand verloren…

In december hadden we onze date al gepland, maar helaas, kort voor de grote dag belde hij af. Of eigenlijk, hij belde niet eens zelf, dat liet hij doen. Ik baalde als een stekker, maar goed, dan moesten we het maar uitstellen.
Een nieuwe datum was snel gepland, maar ook die was ons niet gegund. Deze keer was ik degene die moest afzeggen. En zo volgden nog een paar afzeggingen, tot gisteren.
Eindelijk was het dan zo ver. Ik zou naar hem toe komen. Een beetje zenuwachtig was ik wel, maar dat hoort er natuurlijk bij, zo’n tandartsafspraak is geen lolletje.
Eigenlijk ging ik voor vullingen, op de foto’s die tijdens de controle in december gemaakt waren bleek dat er een gat in mijn verstandskies zat, en een klein gaatje in een andere kies.
Maar eenmaal in de stoel ging het allemaal niet zo lekker, de verdoving werkte niet helemaal en het boren deed nog enorm pijn. Zegt hij opeens: ‘eigenlijk is het best een diep gat, ik kan hem net zo goed trekken, je hebt hem toch niet nodig en als ik ga vullen heb je er de komende dagen wel last van.’
Zucht. Ik denk hoepel op met die boor dan, weg met dat ding! en zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik duidelijk te maken dat hij zijn gang mocht gaan.
Gelukkig kwam de boodschap over en werd ik nog meer verdoofd. De eerste ruk voelde nog pijnlijk aan en daarna  voelde ik alleen nog dat er iets gebeurde. Het ging moeilijk en hij brak helaas af. En het gekraak wat je hoort bij het loswrikken van de kies, brr. Maar het is gelukt, hij is er uit.
Ik had nog best even last van de verdoving, tenminste, ik neem aan dat ik zo beroerd reageerde op de verdoving, want toen het uitgewerkt was voelde ik me ook stukken beter. Gek eigenlijk, ik had er nog nooit zo slecht op gereageerd. Maar gelukkig was het daarna ook voorbij, want wonder boven wonder heb ik geen centje pijn gehad toen alles uitgewerkt was.
Ik ben wel blij dat ik er nu vanaf ben en er geen last meer van kan krijgen. En ik ben heel blij dat ik dit niet van tevoren wist, zo had ik ook geen tijd om me er druk om te maken.
Maar meneer de tandarts, voor de volgende keer graag een afspraakje zonder gevolgen. Deal?

Ook vrouwen kunnen snurken

Ik heb ontzettend getwijfeld of ik deze post zou gaan schrijven, maar heb besloten om het toch te doen. Ik heb namelijk een probleem. Iets waar veel vrouwen zich voor schijnen te schamen, ja, ik eigenlijk ook. Ik snurk.
Daar kwam ik achter toen ik ging samenwonen. Dat is nu jaren geleden.
Het schijnt dat het de laatste tijd erger is geworden dan eerst, en vrijdag ga ik dan ook naar de huisarts.
Reden dat ik het zo lang heb laten aanmodderen is precies wat ik al zei. Schaamte, en een stukje angst.
Van tijd tot tijd zei Lief eens iets over mijn gesnurk, met daar tussenin perioden dat we het er niet over hadden.
Op de momenten dat het ter sprake kwam probeerde ik van alles. Sprays, neusspreiders, zonder kussen slapen, you name it. Maar niets werkt.
De laatste tijd is het weer heel ernstig aan het worden.
We hebben de afspraak dat Lief me aanstoot als hij er last van heeft. Dat helpt even, al weet ik er de volgende ochtend niks meer van. Maar het haalt me wel uit mijn slaap. Gevolg: hij een gebroken nacht omdat hij niet kan slapen, ik een slechte nacht omdat ik wakker gemaakt word, allebei moe. Niet goed.
Een paar nachten geleden was het zelfs zo dat ik me wél bijna ieder stootje kon herinneren, het was zo erg dat ik niet meer durfde te gaan slapen. Dat was de druppel.
Dus belde ik, na jaren van uitstel, de huisarts. En ik wil niet. Ik wil niet horen dat ik zo’n twintig kilo overgewicht heb en dat dat niet meewerkt qua snurken. Dat weet ik zelf ook wel. Maar ik wil zo geen jaar meer doorlopen. Ik wil niet naar het ziekenhuis voor een slaaptest, wie weet wat daar uit komt. En bovendien gaat dan mijn eigen risico eraan, niet een bedrag wat ik graag zou missen. Ik wil niet geopereerd worden, ik wil niet dat mijn amandelen geknipt worden. Dat lijkt me ronduit vreselijk. En ik wil vooral niet over mijn probleem praten. Want als ik het doodzwijg, dan is het er niet.
En dat is denk ik nog het grootste probleem. De schaamte. Hoe gênant is het als je met drie vriendinnen twee tweepersoonstenten deelt, maar na een nacht persen de andere drie zich in één tent omdat ze niet kunnen slapen van je gesnurk? En hoe vernederend en eenzaam ook? Hoe gênant is het dat je bang bent om te gaan slapen als je met anderen bent, zelfs als er twee deuren en een plafond tussen zit?
Ik ben er klaar mee. De schaamte en de angst zijn op dit moment minder groot dan de wens om er vanaf te komen. Ik wil onze nachtrust terug.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑