Als terugblik op het afgelopen jaar deelde ik al mijn 9 beste Instagramfoto’s en mijn best gelezen artikelen van 2018. Vandaag geef ik jullie een spotlight. Want wie gaf dit jaar de meeste reacties, en wie leidde de meeste mensen naar mijn blog?
Lees verder “In de spotlight: de meeste reacties en het meeste verkeer in 2018”
Ik vind het altijd leuk om aan het eind van het jaar in de statistieken te duiken en een overzicht te maken van wat nou eigenlijk het best gelezen werd dit jaar. Dit zijn de tien blogposts die dit jaar het meest gelezen zijn.
In donkere tijden zijn er altijd mensen die het licht aansteken. Jongeren die vriendschap sluiten met eenzame ouderen. Een grachtensnorkelaar. Vrouwen de een leegstaand dorpshuis omtoveren tot woonhuis voor een vluchtelingengezin. Een veertienjarige schooldirecteur. Een visser die de zee opruimt. En dan nu het goede nieuws verrast met verhalen over alledaagse helden en kleine grote acties.
Lees verder “Gelezen: En Dan Nu Het Goede Nieuws van Franka Hummels en Karin Sitalsing + WINACTIE”
Het is alweer een tijdje geleden dat ik blogs in het zonnetje heb gezet met Sharing Saturday. Maar ik ben weer een aantal mooie blogs tegengekomen die het delen waard zijn, dus hier komen ze.
Als de negentienjarige Alexa Westerhof een semester aan een kleine Londense universiteit gaat studeren, ontdekt ze al snel dat het gotische gebouw geheimen herbergt, geheimen die ook haar leven voorgoed zullen veranderen. Een dramatische gebeurtenis op de campus brengt haar in contact met magi, mensen met bijzondere krachten, waar ze zelf ook over blijkt te beschikken. Terwijl ze colleges volgt en van het studentenleven geniet, bestudeert ze in het geheim magie en leert haar krachten ontwikkelen. Ze ontdekt dat Londen vol geheime plekken zit, van verborgen kelders en kroegen tot spookmetrostations, en het wordt haar vooral duidelijk dat ze tegenover de buitenwereld niets mag loslaten over deze wereld.
Lees verder “Gelezen: De Verborgen Universiteit van Nathalie Koch”
Starr Carters beste vriend Khalil wordt doodgeschoten door een politieagent. Khalil had geen wapen op zak maar was ‘vermoedelijk’ een drugsdealer. Verslagen door emoties probeert Starr zichzelf te herpakken in een samenleving vol ongelijkheid. De armoedige buurt waarin ze woont geeft een groot contrast met de school waar ze elke dag naartoe gaat. Overleven in deze twee werelden wordt steeds lastiger en de waarheid spreken krijgt een hoge prijs.
In het jaar 2020, in een Nederland dat sterk lijkt op het onze, leeft Hava, een vijfentwintigjarige vrouw. Haar haren zijn grijs, haar huid is doorschijnend, haar ogen zijn diepzwart. Ze lijdt aan de mysterieuze ziekte kleurloosheid die de maatschappij steeds verder ontwricht: medicatie is onbetaalbaar voor particulieren en de overheid kan de kosten nauwelijks nog dragen.
Hava raakt bevriend met een groep radicalen die voorspellen dat kleurlozen binnen een paar jaar in de meerderheid zijn – het einde van de Westerse wereld. Ze begint te twijfelen aan haar eigen bestaansrecht en besluit dat het tijd is voor actie.
Vorige week ging hij opeens stuk, mijn oude, vertrouwde iPhone. Het begon met de foto’s, alle foto’s die ik maakte werden grijs zodra ik er iets mee wilde doen. Met zijn laatste adem kreeg ik nog een foto van mijn #twitherfst pakket op Instagram, daarna was het echt afgelopen.
Je ‘moet’ eigenlijk van jezelf hardlopen, maar je hebt honderdduizend smoesjes. Je schoenen liggen te ver weg; het is koud, te nat, te warm; je hebt spierpijn of een kater; je hebt het echt veel te druk en je bent moe… Met andere woorden, je motivatie is ver te zoeken.
Ik heb geen zin staat vol motiverende verhalen van Annemerel en van bekende en onbekende hardlopers. Over hardlopen in de stromende regen, in de vrieskou, na die oud en nieuw die net iets te gezellig was… Zeker weten dat jij tijdens het lezen van deze verhalen overgehaald wordt om wel dat stapje van de bank naar de deur te maken. Want uiteindelijk is die stap vaak zwaarder dan iedere stap die je verder zult zetten.
Lees verder “Gelezen: Ik Heb Geen Zin van Annemerel de Jongh”
