Gelezen: Turbulentie van Mariëtte Middelbeek
Sara Doesburg geniet met volle teugen van haar leven vol glamour. Als stewardess vliegt ze de hele wereld over en waakt ze met harde hand over haar maat 36. De mannen heeft ze voor het uitzoeken. Een baan van 9 tot 5? Een degelijk leven? Sara moet er niet aan denken! Ze heeft geen enkele behoefte om ook maar iets aan haar leven te veranderen. Maar dan wordt er bij haar zus Anouk borstkanker geconstateerd.
Ineens is alles anders. Sara is de enige binnen de familie die haar vierjarige neefje Max onder haar hoede kan nemen. Weg vrijheid, weg luxe leventje! Ze zit niet te wachten op de verantwoordelijkheid voor een kind en verzet zich er dan ook met hand en tand tegen, maar je doodzieke zus kun je toch niet in de steek laten?
Terwijl Anouk vecht tegen de kanker, probeert Sara met vallen en opstaan te wennen aan het kind dat haar leven op z’n kop zet. En dringt zich de vraag op wat echt belangrijk is in het leven…


Niemand vertelt je hoe te leven. Als je kinderen krijgt staan er boekhandels vol opvoedboeken tot je beschikking, maar welke levenslessen krijg je mee als volwassene? Wie vertelt je hoe om te gaan met liefde, dood, vriendschap, ambitie en kinderen? Claudia de Breij (net 40) worstelt met deze vragen en gaat te rade bij een groep wijze mannen en vrouwen. Zij vertellen hoe zíj de dingen hebben aangepakt. Claudia de Breij trekt daar honderd levenslessen uit, en stopt daar ook een paar van haarzelf – en haar kapper – bij.
Bijna de helft van de Nederlanders is te zwaar en hun aantal stijgt snel. Tien procent lijdt zelfs aan obesitas (ernstig overgewicht) en Wieke was één van hen. Na tal van waarschuwingen van man en dochter in de wind te hebben geslagen, gaat Wieke uiteindelijk overstag en laat zich inschrijven bij een obesitaskliniek in Hilversum. In
Zij, de incarnatie van een godin? No way! Morrigan mag dan altijd hebben geweten dat ze anders was dan haar oppervlakkige vriendinnen zeg nu zelf, echt normaal is het niet als je stemmen hoort, vlammen uit je handen kunt laten komen en met bomen kunt praten maar zoiets bizars heeft ze nog nooit gehoord. En dat wil wat zeggen, na alle absurde verhalen die haar grootouders haar hebben verteld over Partholon, de mythische wereld van haar moeder, Rhiannon. Toch blijkt er geen woord van gelogen, wanneer Morrigan zich na een ijzingwekkende ervaring ineens in diezelfde parallelle wereld bevindt. In deze wereld zijn haar krachten als uitverkorene van de godin groter dan ze ooit voor mogelijk heeft gehouden, en blijkt er ook nog eens een beestachtig aantrekkelijke, eh… centaur naar haar gunsten te dingen. Maar helemaal zonder twijfel is Morrigan niet. Want wie zegt haar dat de stem die ze steeds in haar hoofd hoort die van haar godin is, en niet van de duistere god Pryderi? Ze was er immers al vroeg voor gewaarschuwd dat hij haar in zijn macht wilde hebben. Als dat zo is, lukt het haar dan wél de verleiding van het kwaad te weerstaan en te kiezen voor het goede? Zelfs als dat betekent dat ze alles wat haar lief is zal verliezen?
De buitenaardse Zielen hebben de lichamen van bijna alle mensen overgenomen. Wandelaar is een ervaren Ziel. Ze wordt in het lichaam van de rebelse Melanie geplaatst, in de hoop dat ze achter de locatie van meer mensen kan komen. Wandelaar kan Melanie echter niet helemaal overmeesteren. Ze sluiten vriendschap en Melanie leidt haar naar een groep mensen die nog niet ‘beZield’ zijn.
Allan wordt honderd en dat wordt groots gevierd in het bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij, en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken.
Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven – in Rachels ogen – is perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.
Annemerel de Jongh was nooit bijzonder sportief, totdat ze op haar 17e het hardloopvirus te pakken kreeg. Nu maakt niets haar gelukkiger dan het lopen van marathons. Hoe ze van hardloophater hardloopliefhebber is geworden vertelt ze in