Ask me anything: trots!

peacock-197022_640Saskia vroeg me naar iets waarop ik trots ben dat ik het heb bereikt. Nou is trots natuurlijk een onderwerp wat ook al bij de Happy Challenge voorbij kwam. Alleen was het daar misschien wat kort, een lijstje met vijf dingen waar ik trots op was naar aanleiding van de challenge en een lijstje van vijf dingen waar ik in het algemeen trots op ben.
Maar er is ook wel iets waar ik trots op ben, waar ik wel een heel blogje aan kan wijden. Of eigenlijk wel meerdere dingen, die allemaal terug te herleiden zijn naar hetzelfde.
Waar ik echt trots op ben is dat ik een groot deel van mijn onzekerheid heb kunnen overwinnen. Niet dat ik nu ontzettend zelfverzekerd ben hoor, onzekerheid zal altijd wel in me blijven zitten denk ik. Maar ik ben wel met sprongen vooruit gegaan.
Vroeger ben ik gepest. Daar kan ik wel verschillende stukken over schrijven, maar dat zal ik niet doen. Laten we het er op houden dat ik uitgescholden ben, geduwd, geschopt, vernederd, ze maakten er misbruik van dat ik snel huilde en niet tegen kietelen kon en zelfs mijn vriendinnetje keerde zich op een gegeven moment tegen me omdat ze bang was zelf slachtoffer te worden.
Slecht voor het zelfvertrouwen van een kind, echt weerbaar was ik ook niet. Op de middelbare school werd ik niet gepest, maar ik hoorde er ook niet echt bij. Ik had moeite om mensen te vertrouwen en toe te laten. Ik was gesloten, keek als het ware altijd over mijn schouder, op zoek naar bijbedoelingen. Aan mensen die aardig voor me waren klampte ik me vast. Inwendig schreeuwde ik om aandacht, om waardering, maar aan de andere kant was ik ook bang om op te vallen. Ik was dus niet echt aanwezig, liet niet echt van me horen. In plaats daarvan probeerde ik waardering en aandacht te vinden door mooie spullen, apart kaftpapier, een bijzondere map, leuke schriften, een opvallende pen. Klinkt eigenlijk heel stom, en op dat moment had ik dat zelf ook helemaal niet door. Dat realiseerde ik me allemaal pas achteraf, jaren na mijn examen. Gelukkig had ik wel vriendinnen, maar bovenal wilde ik gewoon gezien en gewaardeerd worden.
Ook na mijn examen had ik nog steeds moeite om mezelf te laten zien. Open te zijn. De angst om ‘raar’ of onaardig gevonden te worden, om anderen een reden te geven me niet te accepteren, zat diep. Alles wat ik zei en deed woog ik onbewust af. Wat zou de ander daarvan vinden? Mijn mening paste ik gemakkelijk aan aan wat ik dacht dat de ander zou vinden. Dat had ik in de loop der jaren wel geleerd. Tegen iemand in gaan? Hoe moest dat eigenlijk?
In de loop van de jaren ben ik mezelf wel een paar keer tegengekomen door mijn onzekerheid, mijn geslotenheid, het niets van mezelf laten zien. Het muurtje wat er om me heen stond. Ook daar ga ik verder even niet op in, misschien een andere keer.
Maar ik ben wel gaan nadenken over die dingen. En ik besefte me opeens heel veel. Ik werd me bewuster van mezelf. En ook van mijn lichaam. Ik besefte me dat ik jarenlang mijn kop in het zand gestoken heb. Ik besefte me dat ik verslaafd was aan eten, daarover zal ik binnenkort wel meer schrijven. Ik leerde mijn vriend kennen, die mij leerde dat het helemaal niet nodig was om onzeker te zijn. Ik leerde mezelf meer waarderen, ik realiseerde me dat ik er mocht zijn, dat ik goed genoeg was. En zo startten ook mijn afvalpogingen. Doordat ik mezelf minder waardeerde stopte ik mezelf vol met allerlei ongezonde dingen. Ik was te zwaar, al wilde ik dat nooit weten. Maar met de zelfwaardering kwam ook de wens om daar wat aan te doen. Om goed voor mezelf te gaan zorgen.
Als ik kijk naar hoe ik nu ben en hoe ik jaren geleden was zie ik zoveel verschil. Ik ben spontaner, maak makkelijker contact. Ik ben opener geworden, het muurtje is meer een scherm geworden. Een scherm wat ik zo nu en dan nog wel op kan trekken, maar wat ik ook weer kan laten zakken, zonder dat het steentje voor steentje afgebroken hoeft te worden. Ik heb meer zelfvertrouwen, stap steeds vaker uit mijn comfortzone. Ik durf mezelf te zijn, met mijn eigenaardigheden, met mijn eigen mening, ook al is die misschien niet altijd gelijk aan die van een ander. Ik ben minder bang dat een ander me niet aardig vind, je hoeft tenslotte niet met iedereen door een deur te kunnen. Daardoor ben ik ook veel minder bezig met ‘pleasen’ dan vroeger en kies ik vaker voor mezelf. Ik zit beter in mijn vel dan ooit.
Al met al is het toch een langer verhaal geworden dan mijn bedoeling was, ik hoop dat het niet al te onsamenhangend was. Maar waar het in het kort op neer komt: ik zal dan wel nooit een miss-kijk-mij-eens-blaken-van-het-zelfvertrouwen worden, maar ik ben van ver gekomen en heb op dat gebied veel overwonnen. En daar ben ik trots op!

Advertenties

9 thoughts on “Ask me anything: trots!

Add yours

  1. Wat mooi geschreven en ja, heel veel herken ik in je verhaal. Wat is het eigenlijk een mooi proces om steeds meer jezelf te kunnen worden. Om steeds verder door te groeien en te bloeien en steeds sterker te worden. Je bent met recht trots op jezelf. Dank je wel voor het delen!

    Like

  2. Niets onsamenhangend maar een heel duidelijk verhaal. Misschien ook wel omdat het herkenbaar is. Het pesten en het proces dat je doormaakt. Je mag zeker trots zijn op jezelf.

    Like

  3. Goed beschreven. Het zou zo maar mijn verhaal kunnen zijn, alleen ben ik op de middelbare school wel gepest. Ook ik ben eruit gekomen door hard aan mezelf te werken, al besef ik dat het werk nooit helemaal klaar is en er altijd bepaalde dingetjes de kop opsteken.
    Maar we mogen er zijn!

    Like

  4. Hier mag je zeer zeker trots op zijn! Ik vind het altijd vreselijk als ik ergens lees of hoor dat mensen zo gepest zijn toen ze klein waren. Ikzelf heb altijd tot de zogenaamde populaire groepen behoord. Terwijl ik met gemak het object van pesten had kunnen zijn, waarom dat zo is, dat ik die dans meestal ontsprongen ben, kan ik je niet vertellen. Ik was en voelde mij net zo onzeker in die tijd, ik denk dat iedereen dat wel heeft, zelfs al was men wel populair of kon met de groep mee gaan.

    Ik heb altijd gepast op hen die gepest werden ook waar ik kon, en heb zelf ook een gevecht gehad ooit. Ik ben blij dat je zo gegroeid bent in het nu! Wees jezelf altijd en overal!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: