Het is vijf december, de avond die vroeger bekend stond als pakjesavond. Een geweldige avond vond ik dat altijd, cadeautjes krijgen en natuurlijk extra lang opblijven om er mee te spelen. Buiten gaat het te keer. Het is maar goed dat die arme oude man niet echt de daken op hoeft, anders zou dit wel eens de allerlaatste sinterklaasavond kunnen zijn. Levensgevaarlijk, zulke stunts. Het onweert, hagelt en waait, en nog hard ook. Ik zit heerlijk binnen, op mijn werk. We doen al lang niet meer aan Sinterklaas. Iedereen in ons gezin is volwassen en kinderen hebben we nog niet. … Lees verder Hoor de Sint waait door de bomen

Met mijn ogen nog half in de slaapstand stap ik in de trein. Wat is het nog vroeg! Minstens een half uur eerder dan mijn normale vertrektijd. Ik zoek een plekje uit en probeer een prettige houding te vinden. Dromerig sluit ik mijn ogen en wacht ik op de schokkende beweging die mij vertelt dat we rijden. Om ze vervolgens bij het eerste geluid weer langzaam open te doen. Zo kom ik tot de conclusie dat er niets veranderd is. Ik reis al ruim twee jaar niet meer regelmatig met de trein, en ik kan het nog steeds niet: slapen … Lees verder Slapen in de trein

Heb je dat ook wel eens? Dat er dingen door je hoofd schieten die nergens op slaan, nergens voor nodig zijn of waarvan je niet weet hoe je daar in vredesnaam bij komt? Ik wel. In dit blogje deel ik een paar van die willekeurige gedachten met jullie: * Zo’n brandmelder, waarop staat dat je het glaasje moet breken door erop te duwen, zou dat echt zo gemakkelijk zijn? * Je zou maar flauwvallen terwijl je in een draaideur loopt * wat is candycrush eigenlijk een rotspel * Ben ik nou verkouden of is het de hooikoorts? * Je zou … Lees verder Waar ik soms aan moet denken