Een jaar geleden
Een paar dagen geleden vierde ik een soort van jubileum. Of nou ja, ‘vieren’ is misschien niet het juiste woord. Ik dacht er even aan. Eigenlijk dacht ik zelf dat het vandaag was, maar het was al twee dagen eerder.
Een paar dagen geleden vierde ik een soort van jubileum. Of nou ja, ‘vieren’ is misschien niet het juiste woord. Ik dacht er even aan. Eigenlijk dacht ik zelf dat het vandaag was, maar het was al twee dagen eerder.

Zoals jullie waarschijnlijk weten wil ik in november meedoen met de Zevenheuvelennacht. Zeven kilometer hardlopen over de zeven heuvelen in Nijmegen. Daar moet natuurlijk voor getraind worden, want die zeven heuvels schud ik niet zomaar even uit mijn mouw. Helaas.
Gisteren was het dan zover, mijn afspraak bij de diëtiste. Ik wist niet precies waar het was, dus ik nam de auto, maar het bleek zo dichtbij te zijn dat ik de volgende keer prima kan gaan lopen of fietsen.

Eén van de dingen die ik deze maand wilde gaan doen was een afspraak maken bij een diëtist. Aangezien ik erg goed ben in dingen uitstellen, maar dit toch echt geregeld wilde hebben, ben ik er een middag voor gaan zitten.

Je ziet wel eens van die blogposts voorbij komen waarin mensen delen wat er in hun sporttas zit. Daar kan ik heel kort over zijn: áls ik naar de sportschool ga dan sleep ik dezelfde dingen mee als al die andere sporters. Dat vind ik niet zo boeiend om te delen.
Wat ik wel leuk vind is kletsen over mijn nieuwe liefde. Jullie wilden er graag over lezen, ik vind het leuk om er over te schrijven, dus vandaag laat ik jullie zien wat ik meeneem naar de training.
Dit is het dan, ik ben helemaal klaar met mezelf. Toen ik deze week weer eens op de weegschaal keek kon ik wel janken. Wie hield ik hier nou voor de gek? Mijn gewicht staarde me met grote ogen aan. Ik was niet afgevallen. Ik was aangekomen. En eigenlijk wist ik dat wel hoor.

Een paar jaar geleden dacht ik dat ik er overheen gegroeid was, maar vorig jaar bleek het tegendeel al. De hooikoorts is er nog steeds.