Koningsdag 2015: een impressie
Wakker: 5.00. In de ochtend ja.
Onderweg: 6.00. Waarom gingen we ook al weer zo ver weg?
Wakker: 5.00. In de ochtend ja.
Onderweg: 6.00. Waarom gingen we ook al weer zo ver weg?
Iedere week, op zondag, maak ik een overzicht van de afgelopen week. Wil je weten hoeveel stappen ik gezet heb of wat ik deze week gedaan heb? Lees dan snel verder.
Tijd voor nog een beetje willekeurig geklets.
Na vandaag moet ik nog drie dagen werken volgende week en dan is het echt afgelopen, en eigenlijk heb ik er steeds meer vrede mee. Het is jammer, en ik ben druk op zoek naar iets anders, maar het is oke. Vanmiddag aan het eind van de dag heb ik al afscheid genomen van één van mijn collega’s, best een bizar idee eigenlijk. Ze had na vandaag vakantie, dus we zouden elkaar niet meer zien.
Toen ik mijn portemonnee aan het opruimen was kwam ik opeens een kaartje tegen, van inmiddels bijna acht jaar geleden. Het was een ticket voor de skydive die ik toen gedaan heb in Walibi.
Door Sammie werd ik getagd voor de blogmannen-tag. Een tag over… juist, mannen die bloggen. Ik ken er maar weinig eigenlijk, maar ik vond het toch wel leuk om de tag in te vullen.
Iedere week, op zondag, maak ik een overzicht van de afgelopen week. Wil je weten hoeveel stappen ik gezet heb of wat ik deze week gedaan heb? Lees dan snel verder.
Ik kwam van het toilet en daar stonden ze, mijn leidinggevende en haar collega. “Heb je even tijd, we willen met je praten.” Ik vond het een rare vraag, heb je even tijd? Natuurlijk, alle tijd die ik op het werk doorbreng is in feite de tijd van de baas toch? En ‘we willen met je praten’ klinkt niet echt positief, dat schoot als tweede door mijn hoofd.

In de nacht van maandag op dinsdag mocht ik een nachtje logeren in het ziekenhuis voor mijn slaaptest. Om half tien in de avond moest ik me melden op de afdeling en na het beantwoorden van een paar vragen was ik officieel opgenomen. Twee bandjes om mijn polsen bevestigden het: vannacht was ik een patiënt.