‘Uit de kast komen’ als vegetariër

img_8085Als je je eetgewoontes of je levensstijl gaat veranderen dan komt er onvermijdelijk een moment dat je dat moet gaan delen met anderen. En dat kan best lastig zijn.

Zoals degenen die me al langer volgen wel weten ben ik ooit begonnen met flink minder vlees eten. In eerste instantie met als doel om alleen buiten de deur nog vlees te eten, maar al vrij snel daarna wist ik dat ik er naar toe wilde werken om er gewoon helemaal mee te stoppen.
Al vrij snel nadat ik begonnen was zat ik op het punt dat ik alleen nog vlees at buiten de deur. Zo kon ik toch nog af en toe genieten van een stukje vlees, maar het was ook veilig, ik werd er niet door belemmerd. Steengrillen als personeelsuitje? Geen probleem. Uit eten met vrienden? Ook prima.
Maar toen kwam een tijdje geleden het moment dat ik er helemaal klaar voor was om ook dat te schrappen. Inmiddels eet ik helemaal geen vlees meer, en dan kom je er niet meer onderuit. Je moet het mensen vertellen, en je moet, slik, vragen of er rekening met je gehouden kan worden.
Ik hoorde iemand anders het vergelijken met uit de kast komen, en ik kan me zo voorstellen dat het inderdaad in zekere zin vergelijkbaar is. Opeens moet je het beeld wat mensen van je hebben doorprikken, opeens is er iets totaal anders aan je dan mensen verwachten. En dat vond ik best lastig, zelfs al sta ik voor de volle honderd procent achter mijn keuze.
Allereerst omdat ik er een hekel aan heb om mensen te vragen om rekening met me te houden. Ik ben niet graag lastig. En ook omdat ik ergens wat weerstand of onbegrip verwachtte. Ik ben opgegroeid in een omgeving waar vlees eten echt de norm is. In mijn jeugd kende ik, voor zover ik weet, helemaal geen vegetariërs, maar ook in mijn huidige leven ken ik er maar een paar.
Maar he, tot nu toe is het me allemaal reuze meegevallen. Oke, op de bedrijfsbarbecue ging het een beetje mis, maar dat lag niet aan mij. Ik had me aangemeld en aangegeven dat ik vegetarisch wilde eten. Maar dat was helaas niet duidelijk genoeg, waaruit maar weer blijkt hoezeer vlees eten de norm is. Er was wel vis voor me geregeld. Gelukkig ben ik gek op stokbrood, en de salades waren ook erg lekker, dus ik hoefde geen honger te lijden. En ik hoefde me ook niet schuldig te voelen, er waren ook mensen die hadden aangegeven wel vis te eten maar geen vlees. En het heeft wel erg leuke gesprekken opgeleverd.
En toen kwamen mijn ouders barbecueën. Ik zag er best een beetje tegenop eigenlijk, maar ook zij reageerden er heel goed op. Ze vonden het vooral interessant en wezen me op een uitspraak uit mijn kindertijd, dat ‘ik nooit vegetariër zou worden omdat ik frikandellen veel te lekker vind!’ Ze wilden zelfs een stukje van mijn vegetarische visburger proeven.
Al met al viel het achteraf allemaal dus reuze mee hoor. Maar er komen natuurlijk nog veel meer situaties waarin ik moet gaan vertellen dat ik geen vlees eet. En hoewel ik het waarschijnlijk altijd moeilijk ga vinden om mensen te vragen om rekening met me te houden, ik voel me nog altijd ontzettend goed bij mijn keuze. En van de andere kant bekeken, hoe mooi zou het zijn als ik iemand kan inspireren? Ik ben geen ‘preker’ en dat zal ik ook nooit worden, maar wie weet wat het kan doen als ik het gesprek aan ga en uit volle overtuiging kan uitleggen waarom ik deze keus gemaakt heb.

Advertenties

6 gedachten over “‘Uit de kast komen’ als vegetariër

Voeg uw reactie toe

  1. Weet je dat er ook vegetarisch hondenvoer is? Ik moet er nog even flink in doorspitten of dat ook gezond is voor honden (katten hebben echt vlees nodig voor de voedingsstoffen die er in zitten, honden zijn wat flexibeler). Niet dat je je levensstijl moet opleggen aan je huisdier, maar als er keuze is tussen twee voersoorten van gelijke kwaliteit, is het mij het proberen waard.
    Ik ben absoluut een flexitarier. Eigenlijk eet ik al heel lang heel weinig vlees. Heel. Weinig. Er zijn weken dat ik vegetarisch eet. En dan zijn er dagen dat ik ineens weer een stuk kip eet. Ergens verwacht ik wel uiteindelijk vegetarisch te gaan eten, zelf.

    Like

  2. Zolang jij je er goed bij voelt is dat het belangrijkste. En zelfs uit de kast komen als vegetariër is mee gevallen. Ik ben nog lang niet zo ver dat ik kan stoppen met het eten van vlees. Ben begonnen met het minderen van (toegevoegde en kunstmatige) suikers. stapje voor stapje…

    Like

  3. Wat goed van je! Ik ben nu ongeveer 6 jaar vegetariër en sinds 2 jaar probeer ik vaker volledig plantaardig te eten. Daarop is eigenlijk precies hetzelfde van toepassing als wat jij hierboven beschrijft. Ik voel me vaak bezwaard omdat mensen rekening met me moeten houden. Gelukkig is vegetariër zijn al veel meer sociaal geaccepteerd dan een paar jaar geleden. Fijn dat je je er zo goed bij voelt!

    Like

  4. Ik weet nog dat dat voor mij ook moeilijk was. En het speelde ook mee toen ik flexitariër werd.
    Vragen aan mensen om rekening met je te houden is vooral moeilijk, omdat je je zo kwetsbaar opstelt, vind ik. Je geeft aan niet mee te willen doen met de norm. Mensen beginnen met vragen stellen. En uiteindelijk gaan ze allerlei uitspraken doen om aan te geven dat de norm wel beter is (want zij doen mee met die norm en ze vinden het moeilijk om geconfronteerd te worden met iets anders). Vooral met die reacties heb ik het altijd moeilijk gehad.

    Op dit moment maak ik hetzelfde mee met borstvoeding, kiezen voor ecologische producten en nog een paar dingen. Mijn eten houd ik voorlopig even buiten schot. Of ja, eigenlijk niet, want ik eet wekelijks drie keer vegetarisch en dat is ook raar…

    Like

Klets gezellig mee

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: