Change the World, twijfelaar zegt ja

10153200_632752283464493_639131935_nChange the World is eigenlijk al weer ten einde, het tiende en laatste onderwerp is al bekend. Toch heb ik deze zelf nog niet af, omdat het een beetje raar voelde om de challenge af te sluiten terwijl ik nog een onderwerp niet helemaal had afgesloten.
Het tweede onderwerp was namelijk donorregistratie. In deze blogpost gaf ik aan dat ik ontzettend twijfelde. Aan de ene kant wilde ik graag iemands leven kunnen redden als ik er niet meer zou zijn, maar aan de andere kant waren er veel twijfels.
Maar het onderwerp liet me niet los. Het was al zo vaak voorgekomen dat ik er even aan herinnerd werd, door een spotje op tv, een gesprek, een tweet, maar dat ik het daarna al snel weer vergat. Dat wilde ik niet meer, ik had me voorgenomen om nu eindelijk eens echt een keuze te maken en vast te leggen.
Dus ik bleef er mee bezig. Ging op zoek naar argumenten voor en tegen. Ook vanuit de christelijke hoek, want wat is er nou een beter excuus om iets niet te doen dan ‘geloof’? Ja, ik zeg hier bewust het woord ‘excuus’, want heel eerlijk, zo was het eigenlijk wel. Ergens hoopte ik vooral op argumenten tegen. Want hoe hard mijn gevoel ondertussen ook riep dat ik het moest doen, ergens vond ik het doodeng.
Tijdens mijn zoektocht stuitte ik op een artikel waarin werd verteld dat het soms voorkwam dat de hartslag en de bloeddruk van iemand sterk verhoogde, terwijl de organen uitgenomen werden. En dat er soms stuiptrekkingen waargenomen werden. Dat kon er op wijzen dat de donor pijn voelde. Hoe dood is hersendood precies? Dat er geen hersenactiviteit meer gemeten wordt, betekent dat dan ook dat het er echt niet is? Als ik dan moet sterven, laat me dan in ieder geval in rust gaan, en niet in pijn.
Ik was door dat enge verhaal zo goed als overtuigd. Geweldig als iemand donor wil worden, maar ik doe het niet. Besluit genomen.
En toch, het bleef knagen. In mijn hoofd had ik de keuze gemaakt, maar iets maakte dat ik er toch niet volledig achter kon staan.
En alsof het zo moest zijn werd ik er twee keer opnieuw kort mee geconfronteerd. Één klein zinnetje op het intranet van ons werk. ‘Don’t take your organs to heaven, ‘cause heaven knows we need them here’. Ik kon wel janken. Had ik mijn keus gemaakt, krijg je dit. Een dag later kwam ik een soortgelijke uitspraak tegen.
En voor sommigen zal het misschien wat zweverig klinken, maar voor mij was het zo klaar als een klontje. Bang voor de dood ben ik nooit geweest. Pijn is maar tijdelijk, het zal een keer ophouden. En ik geloof dat er na mijn dood een fantastisch nieuw leven op me wacht, zonder pijn.
Wat stelt dan een beetje pijn voor? Pijn waarvan niemand zeker weet of die er is? Waarom zou ik niet iemands leven redden als dat kan? Na mijn dood heb ik niks meer aan mijn lichaam en mijn organen. Maar hier heeft iemand er misschien nog wel iets aan.
Opeens wist ik het zeker. Ik zeg ja. En alle twijfel is verdwenen.

jenn_zegt_ja_kleur
Dit stuk heb ik (de eerste regels uitgezonderd) ongeveer een maand geleden al geschreven, maar ik wilde het niet plaatsen voordat ik mijn keuze daadwerkelijk had vastgelegd. Toen ik mijn keuze gemaakt had zat er een storing in de site waar je registreert, toen lukte het alsnog niet. Daarna heb ik het door allerlei omstandigheden op de achtergrond gelaten en kwam het er niet van. Maar vanavond heb ik mijn keuze vastgelegd.

Advertenties

6 thoughts on “Change the World, twijfelaar zegt ja

Add yours

  1. Hij heeft het nog niet vastgelegd, maar mijn zoon kwam er zelf mee: hij wil donor worden. Omdat hij na zijn dood toch niks meer aan zijn goed werkende organen heeft. Nu maar hopen dat hij nooit begint met roken!

    Like

  2. Herkenbaar! Ik word er ook steeds weer aan herinnerd maar vergeet het vervolgens weer. Ik heb de keuze nog steeds niet vast gelegd. Een stukje ‘bang zijn’ zit er bij mij ook. Misschien maakt dat ook wel dat ik me er steeds niet in verdiep. Uiteindelijk is het denk ik een heel mooi iets, om donor te kunnen zijn. Een vriend van mij die een paar jaar terug overleed was donor. Nadat zijn organen aan anderen waren geschonken, hebben we nog te horen gekregen welke mensen allemaal gered waren dankzij zijn organen. Dat maakt het wel heel mooi en goed.
    Dus, nu op mijn to-do list: Eens kijken hoe het allemaal zit met donor worden.
    Mooi blog!

    Like

  3. Wow, ik ben onder de indruk. De weg die je hebt afgelegd om tot je beslissing te komen: vind het heel erg knap van je. Natuurlijk is het hartstikke mooi dat je ‘ja’ zegt tegen het donorschap, maar wat je beslissing ook was geweest: je hebt er in ieder geval goed over nagedacht! Ik vind die uitspraak ook altijd erg mooi typerend. Fijn om er weer een donor bij te hebben!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: