Denkend aan vroeger…

Dit dus, bestaat dat eigenlijk nog? Ik wil het hebben, gewoon omdat het kan!
Dit dus, bestaat dat eigenlijk nog? Ik wil het hebben, gewoon omdat het kan!

Vanavond was ik onderweg naar huis vanuit mijn werk, en plotseling moest ik denken aan vroeger. Waar het door kwam weet ik niet, maar even waande ik mij terug in mijn jongere jaren.
Gisteren schreef ik al dat ik echt een buitenkind was. Urenlang kon ik me buiten vermaken. Ik had zo’n soort van tennissetje, met rackets die aan de ene kant bekleed waren met klittenband en aan de andere kant hard waren. Daar zat dan een tennisballetje bij met het formaat van een golfbal, want een echte tennisbal was natuurlijk veel te zwaar voor dat breekbare ding. Serieus, ik heb er eens een doormidden gebroken toen ik een normale tennisbal gebruikte om tegenaan te meppen. Die waren trouwens ook te zwaar om aan het klittenband te blijven hangen.
Maar dat terzijde. Zo’n set was dus één van mijn favoriete buitenspeeldingen. Dat ik alleen speelde maakte me niet uit. Hele verhalen verzon ik. Ik was een grote ster in een tenniswedstrijd en had drie tegenstanders, die ik allemaal een naam had gegeven. Ik verzon opdrachten die ik vervolgens vier keer (één keer per ‘speler’) uitvoerde. Natuurlijk liet ik de andere drie expres verliezen door een keer mis te slaan, zodat ik zelf altijd de winnaar was. Zodat ik mijn kunsten kon laten zien in de grote finale, waar natuurlijk al mijn denkbeeldige publiek naar uit keek.
Fanatiek sloeg ik de bal op alle mogelijke manieren tegen de muur van de stal. Een hele avond was ik aan het rennen en vliegen. Moe werd ik niet en van het woord conditie had ik nog nooit gehoord.
De volgende avond deed ik mijn wedstrijd dunnetjes over met een voetbal. Want daar was ik natuurlijk ook een ster in. Eindeloos trapte ik die bal tegen de muur aan. Of over het dak, want ik moet zeggen, ik kon best hoog en ver schoppen.
Springtouwen was ook zoiets. Dat kon ik een hele avond volhouden. Alleen met mijn eigen springtouw, of met meerdere mensen. Dan bonden we een touw aan de deur van de stal, één persoon draaide en de rest sprong. Daarbij zongen we liedjes waarvan ik nu de tekst niet meer zou weten. Inspringen, handenklapspelletjes onder het springtouw, met zijn drieën tegelijk springen, niks was te gek.
Als ik niet naar school hoefde speelde ik buiten tot het donker was. En soms zelfs daarna nog wel. Ik hoefde tenslotte de straat niet op, we hadden ruimte genoeg.
Zo zat ik in de auto terug te denken, en ook een beetje terug te verlangen. Zorgeloos een balletje slaan of trappen in de zon. Energie die nooit op leek te raken. Waar is dat gebleven? Een minuut springtouwen valt me al zwaar, laat staan een hele avond.
Maar ook: kinderen die zoveel buitenspelen. Tegenwoordig zitten ze volgens mij allemaal achter de playstation of voor de televisie. Ik zie nauwelijks kinderen buitenspelen. Ja, hele jonge kinderen, in het speeltuintje tegenover ons huis. Maar de jongeren, vanaf een jaar of tien, ik zie ze bijna niet buiten. Eigenlijk best zonde.

Heb jij veel buiten gespeeld als kind?

Advertenties

16 thoughts on “Denkend aan vroeger…

Add yours

  1. Ik was vroeger ook graag buiten. Ik heb me nooit verveeld. Maar als ik mijn neefje en nichtje zie… die weten zichzelf gewoon niet te vermaken zonder digitaal iets. Vergeet nooit meer dat ik naar zo’n indoor speelparadijs ging met ze en dat ze na 10 minuten alweer naast de tafel stonden: “we weten niet wat we moeten doen.” Nou, ik had het wel geweten als ik klein had geweest.

    Like

  2. Tja, waar gaan de tijden heen…ik speelde ook regelmatig buiten. Dan zat ik op de schommel in het speeltuintje, gooide een bal over, ging skeeleren, liep op klossen of probeerde een nieuw trucje met mijn diabolo…en nu pak ik een terrasje of fiets een stuk, maar spelen nee…

    Like

  3. Ik moet zeggen dat ik, voor zover ik me herinner, geen voorkeur had voor binnen of buiten. Bij mooi weer was ik erg graag buiten en kon ik me prima vermaken (nog steeds trouwens), maar ook binnen kon ik me in m’n eentje of met vriendjes/vriendinnetjes bezig houden als ik niet naar buiten kon of mocht…

    Dat balspel uit je plaatje bestaat trouwens volgens mij nog gewoon hoor 🙂

    Like

  4. Van mijn ouders moest ik heel lang in de niet eens zo grote tuin blijven. Daar konden ze alle vijf kinderen namelijk goed in de gaten houden. Maar ik speelde ook op het omheinde terrein achter een winkelcentrum, net als de meeste kinderen uit de buurt. Maar op de bank met een boek vond ik het allerleukst:)

    Like

  5. Ook al had ik geen zin om buiten te spelen dan nog werd ik door mijn ouders wel naar buiten ‘gestuurd’ en vermaakte ik me uiteindelijk prima met vriendjes en vriendinnetjes. Die tennisdingen heb ik ook nog gehad, leuk om ze weer eens te zien!

    Like

  6. Oh, dat spel/speelgoed (?) hebben wij vroeger ook gehad! Volgens mij is het nog steeds te koop 😉 En ik heb vroeger ook veel buiten gespeeld als kind; weer of geen weer. Ook tijdens de zomervakanties op de camping in Friesland was ik de hele dag met een vriendinnetje op pad en kwamen we alleen terug naar de caravan om iets te eten of te drinken.

    Een fijn zonnig weekend!

    Like

  7. Om zes uur was je binnen voor het avondeten was bij ons de stelregel, maar de rest van de tijd: buiten inderdaad. En wat grappig: ik ken dat spel ook nog, alleen net iets anders. Bij ons zat dat handvat er niet aan, maar zat er een klittenband aan de achterkant waardoor je hem als een soort handschoen droeg. Ook veel mee in het water gespeeld trouwens. Grappig om dit soort dingen terug te lezen, ik herken nog wel het een en ander terug ja.

    Like

  8. Ja, ik heb ook echt heel veel buiten gespeeld vroeger. Woonde ook in een straat met heel veel kinderen van mijn leeftijd: knikkeren, stand in de mand, verstoppertje, noem maar op! Als ik later ooit kinderen krijg gooi ik ze ook gewoon naar buiten 😉

    Like

  9. Ik speelde ook veel buiten maar nu en dat is volgens mij ook de schuld van de ouders, die willen alles controleren. Of het nu komt dat er zoveel wat oudere ouders zijn, die lijken veel voorzichtiger, ze pamperen hun kinderen en binnen is dan veel makkelijker. Dit is mijn eigen waarneming hoor en niet voor iedere oudere ouder waarheid. Ik las dat er nu al app zijn waar je precies ziet waar je kind is, angst, angst.

    Like

  10. En of! Ik weet nog dat we gingen verhuizen naar Spijkenisse, en de tweede dag dat we daar woonden, dat mijn moeder me buiten het huis zette met de mededeling ‘ga jij maar lekker buitenspelen’. Toen was ik 5 ofzo. Ben er niet kapot van gegaan 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: