Mijn zussen zijn het onderwerp van vandaag. Of eigenlijk, mijn broers en zussen, maar broers heb ik niet dus dat hebben we snel gehad. Ik ben de oudste van drie zussen, ik heb dus nog twee jongere zusjes. We schelen best veel in leeftijd, ongeveer vier jaar per zus.
Als kind kon ik niet altijd even goed met mijn zusjes overweg. Dat lag niet alleen aan hen hoor, ik kon vroeger ook een behoorlijk krengetje zijn. We waren vooral alledrie heel verschillende karaktertjes, en dat botste best vaak, hoewel we ook wel vaak gezellig samen konden spelen.
Toen ik wat ouder werd en richting de puberteit ging voelde ik me steeds meer een buitenbeentje. Ik voelde me vaak te oud voor de spelletjes die mijn zusjes graag deden, en daar kwam nog bij dat ik naar school moest en huiswerk moest maken, en zo minder tijd had. Mijn jongere zusjes trokken steeds meer naar elkaar toe en minder naar mij. Ondertussen bleven we veel botsen. We konden om de kleinste dingen ruzie krijgen. Terwijl we op andere momenten weer heel goed met elkaar overweg konden. Maar hoe ouder we werden, hoe beter het werd.
Toen ik negentien was ging ik op kamers wonen vanwege mijn studie. Daar heeft vooral mijn jongste zusje heel veel moeite mee gehad. Zelf merkte ik dat mijn band met mijn zussen alleen maar beter werd toen ik niet meer thuis woonde. Opeens was er geen tijd meer om ruzie te maken. Ik was tenslotte maar een weekendje thuis, en dan moest het gezellig zijn. Dus gingen we leuke dingen doen, met het hele gezin of met zijn drieën.
Vooral mijn oudste zus ging ook steeds meer met me praten. Niet alleen oppervlakkig kletsen, maar echt praten. Over dingen waar ze mee zat en wat ik al had meegemaakt. Ik was volgens mij ook de eerste die officieel gehoord heeft dat ze verkering had. Nu zitten we ook zo’n beetje in dezelfde levensfase en zoeken we elkaar steeds meer op. En ruzie heb ik al jaren niet meer gehad met mijn zusjes.