FOMO wordt JOMO! (Of: ik word gewoon oud)

Zo lang ik me eigenlijk kan herinneren had ik nogal last van FOMO. FOMO staat voor Fear Of MIssing Out, en het was ooit echt mijn middle name. Overal wilde ik bij zijn, alles moest en zou ik meemaken. Want stel je eens voor dat ik iets zou missen.

Dat gold onder andere voor uitjes. Zo ging ik jaren geleden eens met klasgenoten, waar ik prima mee overweg kon maar verder niet speciaal iets mee had, een rondje Nederland maken. Op een dag waarop ik eigenlijk helemaal niet kon dan. Maar ik moest en zou me in allerlei bochten wringen om mee te gaan, en dat lukt ook, al sloot ik pas later aan. En het was wel een leuke dag hoor, maar niet gaan was eigenlijk ook goed geweest.
Of die avond dat ik met mijn huisgenote ging stappen. Waar zij de ene na de andere jongen afwerkte stond ik met mijn wijntje aan de rand van de kroeg, als een typische muurbloem. Klinkt als de tijd van mijn leven toch? Dat was het ook wel hoor, zo lang we met zijn tweeën waren. Zodra er meer mensen, voornamelijk jongens, bij kwamen werd ik het vijfde wiel. Maar naar huis wilde ik niet, want ja, ik was dan wel geen type om van vent naar vent te springen, stél je voor dat mijn potentiële lover daar ergens rondliep.
Goed, ik werd ouder, en misschien zelfs een beetje wijzer. Ik ontmoette Lief,  kreeg iets minder de behoefte om overal bij te zijn, maar ik was nog steeds bang om iets te missen. Ik werd bijvoorbeeld lid van de studievereniging in oprichting om maar overal als eerste van op de hoogte te zijn. Ik ging in het bestuur van de dansvereniging, omdat ik daarvoor werd gevraagd en dat graag wilde ervaren. Dat was overigens maar van korte duur, het bleek totaal niet te combineren met de rest van mijn leven.
Toen kwam de smartphone, en verplaatste mijn FOMO zich meer naar de digitale wereld. Ik kon opeens overal online zijn en daar maakte ik dan ook goed gebruik van. Het nieuws, alles wat mijn vrienden aan het doen waren, ik was overal van op de hoogte. En man, wat was dat vermoeiend.
En zo kwam een paar jaar geleden langzaam een keerpunt. Ik was er klaar mee, ik wilde niet meer overal bij zijn. Ik deed een week zonder Facebook, en sindsdien heb ik nooit meer mijn pushmeldingen op mijn telefoon aangezet. Heerlijk vond ik het om niet meer ‘gedwongen’ te worden om te kijken. Ik ging kritisch alle pagina’s die ik volgde langs, alle blogs die ik volgde, alle Twitteraars, en ik ontvolgde veel.
Ik ging me niet meer in allerlei bochten wringen om overal bij te kunnen zijn. Oke, natuurlijk trapte ik er nog wel eens in, maar ik was me er veel meer van bewust.
Het hoogtepunt in het loslaten van mijn FOMO was het stoppen met de maandelijkse vriendinnenavondjes. We groeiden al een tijdje uit elkaar, maar ik bleef me er maar naar toe slepen, terwijl ik eigenlijk liever iets leuks zou gaan doen met Lief. Ik wilde alle verhalen horen die we elkaar na een maand te vertellen hadden, maar zelf kon ik mijn ei niet kwijt. Ik kwam compleet leeggezogen en teleurgesteld terug, en ik besefte dat ik dat niet meer wilde.
(De groep in kwestie is later helemaal uit elkaar gevallen, maar dat is weer een ander verhaal wat op zich los stond van die avonden en wat ik, in ieder geval nu, niet ga delen. Er speelde wel meer).
Dat is inmiddels bijna drie jaar geleden en het is alleen maar beter geworden in de loop der jaren. Ik kan zelfs wel zeggen dat mijn FOMO is omgezwaaid naar JOMO, Joy Of Missing Out. In plaats van overal bij te willen zijn kan ik nu zeggen dat ik het heerlijk vind om níet meer overal bij te zijn. Zowel online als offline.
Mijn telefoon laat ik regelmatig een dag uit, want waarom zou ik altijd bereikbaar moeten zijn? Waarom zou ik alles wat op internet staat moeten lezen? En waarom is het zo erg om een keer ergens niet bij te zijn?
Nee, ik vind het heerlijk om af en toe onder mijn steen te kruipen en pas achteraf te horen hoe iets geweest is. Ik vind het heerlijk om een dag offline te zijn en niet alles wat er in de wereld gebeurt mee te krijgen. Alles maar willen meekrijgen en overal bij zijn is doodvermoeiend. JOMO is het nieuwe FOMO. Of ben ik gewoon bejaard aan het worden?

Heb jij last van FOMO?

Advertenties

9 thoughts on “FOMO wordt JOMO! (Of: ik word gewoon oud)

Add yours

  1. Haha, zo herkenbaar dit! Ik had ook altijd last van FOMO. Ik werd in mijn examenjaar geopeerd waardoor ik een hele lange tijd school moest missen. Ik vond dat echt vreselijk. Gewoon om het feit dat mijn vrienden dingen mee zouden maken en ik daar niet bij zou zijn. Nu is het bij mij ook echter ook meer JOMO geworden. Lekker rustig.

    Like

  2. Dit hoor je zo vaak! 🙂 Ik heb er zelf nooit last van gehad eigenlijk, alleen dat als mensen die dichtbij mij staan leuke dingen gaan doen dan wil ik dat ook niet missen, maar voor de rest… nee.

    Like

    1. Zeker, maar gek genoeg had ik dat op dat moment helemaal niet door en had ik toch van tevoren wel zin om te gaan. Pas doen de spreekwoordelijke druppel gevallen was in de groep merkte ik hoeveel energie het eigenlijk kostte en toen pas besefte ik dat ik er eigenlijk geen plezier meer in had…

      Like

  3. Totdat ik dit las, had ik nog nooit van FOMO gehoord, ahum, whahahaha duidelijk dat ik nog ouder ben en nee geen last van… nooit gehad, en verder, ja soms is het weleens jammer dat ik iets heb gemist omdat ik het te laat wist of zo, maar goed, that’s life en dan missen anderen misschien weer iets wat ik wel beleef en anderen missen….

    X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: