Brugklas memories

Overal wordt er aandacht aan besteed: de scholen beginnen weer. Op de radio, in de tv reclames en natuurlijk in de winkels kun je er niet omheen. Voor sommigen is het een hele nieuwe stap, de brugklas. Een nieuwe school, nieuwe mensen. Voor mij is dat inmiddels zeventien jaar geleden. Maar ik herinner me het nog wel goed.

De allereerste dag kwamen alle kersverse bruggers bij elkaar in de grote aula. Daar zouden we horen wie onze mentor werd en in welke klas we terecht zouden komen. Vervolgens zouden we onze boeken kunnen halen.
Aan de ene kant keek ik er naar uit. Een nieuwe start, nieuwe mensen. Weg van mijn klasgenoten van de basisschool, met de meesten had ik niets en ik had geen behoefte om nog jaren met ze in een klas te zitten. Maar aan de andere kant zag ik er wel tegenop. Ik was niet spontaan, ik kende niemand, hoe moest dat goed komen?
De school druppelde vol. Ik merkte dat veel mensen toch anderen kenden, er werden groepjes gevormd. “Maak je haar los, dat doet iedereen,” zei een meisje terwijl ze het elastiek uit het haar van een ander meisje probeerde te trekken. Die greep snel naar haar elastiek en trok het weer omhoog. “Ik ben niet iedereen,” riep ze. Ha, dacht ik, dat is een leuke vriendin. Niet zo’n meeloper. Zelf was ik toen totaal het tegenovergestelde. Onzeker, ik wilde niet opvallen. En contact maken durfde ik natuurlijk niet, tenminste niet met iemand die al in een groep met kennissen stond. Bovendien, hoe groot was de kans dat we in dezelfde klas zouden komen? Geen verrassing dat ik het meisje na die ochtend nooit meer heb gezien.
De klassen werden ingedeeld. Het leek wel een leuke klas, maar wel met veel groepjes. We kregen de opdracht om koppels te vormen met iemand die we niet kenden, en voor diegene moesten we een paspoort maken, inclusief getekende pasfoto. Veel later in het jaar werden we vriendinnen.
Niet veel later volgde een uitnodiging voor een heus klassenfeest. Iedereen zag er tiptop uit, en ik kwam binnen in een knalgele berentrui. Die ik op dat moment oprecht leuk vond. We dansten de macarena. Iedereen kende het dansje, behalve ik. Maar gelukkig was hij niet moeilijk.
Mijn ouders stuurden me naar bijles wiskunde, omdat ik een zes haalde. Mijn bijlesgenoten haalden onvoldoendes, dat ik bijles nam voor een zes maakte me de leerbal van de klas. Ik viel op, maar niet op een positieve manier, en al helemaal niet op een manier die ik wilde.
Gepest werd ik gelukkig niet. Ik schipperde tussen de kliekjes die ontstaan waren, kon met iedereen wel goed overweg op zich, maar hoorde er niet echt bij.
Ik heb een prima tijd gehad. Sommige dingen waren leuk, andere niet. Maar het was niet uitgesproken super of uitgesproken stom.
Zou ik dingen anders gedaan hebben achteraf? Ik weet het niet. Ik was graag spontaner geweest, en minder onzeker. Misschien had ik dan een leukere tijd gehad, onzekerheid heeft veel voor me verpest, en niet alleen in de brugklas. Maar het was nou eenmaal wie ik toen was. En sommige dingen moet je denk ik meemaken om gevormd te worden.
En wat ik hier nou eigenlijk mee wil zeggen? Ik heb geen idee.

Advertenties

10 thoughts on “Brugklas memories

Add yours

  1. Mooi geschreven stuk! En op veel punten denk ik heel herkenbaar voor elke brugklasser. Ook diegene die wel in een groepje stonden. En het haalt gevoelens van zo’n 26 jaar geleden terug.
    En de macarena, haha toen ging ik dus net studeren toen dat een hit was, beetje een zelfde gevoel als de brugklas, maar dan een paar jaar ouder πŸ˜‰

    Like

  2. Wat leuk die gele berentrui! Dat klinkt alsof je echt je eigen smaak had.

    Ik heb je herinneringen met plezier gelezen. Vooral omdat ik een beetje zenuwachtig ben omdat mijn jongste zoon maandag in de brugklas moet beginnen.

    Like

  3. Leuk om te lezen! Ik weet nog wel dat ik ook heel zenuwachtig was toen ik voor de eerste keer naar de middelbare school ging πŸ˜‰ Maar dat hoort er ook wel een beetje bij natuurlijk. Ik werd gelukkig snel vriendinnen met een ander meisje. Met dat meisje heb ik nu ook nog steeds contact. Ik vind het heel leuk om dan soms weer herinneringen op te halen!

    Like

  4. Fijn om te lezen! Al is voor jou niet alles en fijne herinnering. Ik herken er ook veel in en ik ben blij dat ik met de jaren gegroeid ben en niet meer zo onzeker ben. Ik vind die gele trui trouwens wel echt stoer en de macarena… haha dat was nog eens een tijd!

    Like

  5. Redelijk herkenbaar verhaal, vooral het begin. Al ben ik nooit naar een klassenavond gegaan. Ik moest namelijk een half uur fietsen voordat ik daar zou zijn.
    Maar uiteindelijk was mijn middelbare schooltijd een geweldige tijd. Hoe onzeker ik ook was, ik heb er zeker vrienden gemaakt en sommige zie ik sowieso 1x per jaar nog steeds. En dan gaat het gewoon door alsof er nagenoeg weinig veranderd is.

    Like

  6. Bij ons ging dat anders, toen wij nog in de zesde klas zaten, moesten wij een lijstje van 3 personen maken met wie wij eventueel samen over wilden naar de brugklas, om de overgang makkelijk te maken, helaas zijn dat er voor mij maar 2 van de 3 geworden, maar evengoed, maakt ik wel snel vrienden en eigenlijk deze hele brugklas is twee jaar heel close geweest, het werd pas anders toen we overgingen naar de 3de, waar iedereen een andere kant op ging…

    En wat jij wil zeggen, je hebt het overleefd πŸ˜‰

    x

    Like

  7. Ik denk dat de onzekerheid bij iedereen op die leeftijd wel speelt en dan zoek je je eigen weg zo’n beetje. Sommige mensen zijn van nature wat spontaner en dan lijkt dat wel op zijn pootjes terecht te komen. Anderen moeten wat meer ‘ moeite doen’…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: