Afgelopen zaterdag moest ik werken. Ik was in de veronderstelling dat het restaurant ook geopend was op zaterdag, maar helaas bleek dat niet zo te zijn, dus heb ik een heerlijke lunchwandeling gemaakt. Het was mooi weer en ik had er goede schoenen voor aan. Die nieuwe ja, zelfs voor een korte wandeling zaten ze heerlijk. Mijn ‘soort van doel’ was om even langs de Primera te lopen voor postzegels, maar dat was iets verder lopen dan ik had ingeschat.
Zoals wel meer mensen vind ik het erg leuk om om me heen te kijken. De mensen die op straat lopen en fietsen kunnen erg interessant zijn. Iedereen heeft zijn eigen karakter, en zijn eigen verhaal. Af en toe springt er een voorbijganger uit, die heeft iets bijzonders.
Deze keer was het een oudere man, ik schat zo in dat hij de pensioenleeftijd al voorbij was. Hij was onopvallend gekleed, met voornamelijk grijs- en bruintinten. Toch was er iets aan hem wat mijn aandacht vasthield. Hij had oordoppen in, en op zijn grijze jasje prijkte een felgroene MP3-speler. Zo’n kleine, die je op je kleding vast kunt clippen. Ik moet zeggen, dat verwacht je toch niet bij iemand van die leeftijd. Maar dat was het niet.
Toen hij dichterbij kwam, we liepen elkaar tegemoet, zag ik het. Zijn lippen bewogen. Toen hij nog dichterbij kwam hoorde ik dat hij aan het meezingen was met de muziek die hij luisterde. Hij zong hardop, en iedereen die hem hoorde zingen keek even op. Sommigen deden lacherig, anderen deden alsof ze niks in de gaten hadden, maar konden toch niet helemaal verbergen dat ze hem gehoord hadden.
En ik, ik glimlachte vriendelijk naar de man, die waarschijnlijk teveel met zijn muziek bezig was om door te hebben hoe er op hem gereageerd werd. Ik glimlachte, en had respect voor zijn lef. Hij zong, hardop, midden op straat. Zonder er iets om te geven wat een ander van hem zou denken. Heerlijk lijkt me dat, bevrijdend ook. Ik wou dat ik het durfde.