Als blikken konden doden…

Afgelopen weekend was ik op een braderie om te schminken. Voordat het druk is loop ik graag even een rondje langs alle kramen, even kijken wat er te koop is, en dat deed ik deze keer ook. Ik stuitte op een paar leuke schoenen, waarvan de verkoopster één paar in mijn maat bij zich had. Op zich geen probleem, maar al vanaf het moment dat ik ze oppakte om beter te bekijken stond er iemand vuil naar me te kijken.
Nog net op tijd vroeg ik of ik ze mocht passen, de ander stond op het punt om hetzelfde te vragen. In plaats daarvan vroeg ze toen maar of er nog een paar was, want zij wilde ze ook wel erg graag hebben, maar ik had het laatste paar in mijn handen. Ik stond al klaar om ze te passen, had de schoen open gemaakt en stond op het punt om mijn voet er in te steken, toen de vrouw naast me zei: “laat maar, ze passen toch niet, dat kan ik zo zien.” Ik antwoordde haar vriendelijk dat ik het toch graag wilde proberen, waarop ik te horen kreeg dat mijn voet te breed was en dat ik er nooit in zou komen. De dame wist me te vertellen dat je sneakers altijd een maat groter dan je eigen maat moet kopen, dat deed ze zelf ook altijd. Ik ben er maar niet op in gegaan.
Toen ik ondanks haar protesten de schoenen aan had kon ze het nog steeds niet laten. “Ze zitten te strak hoor, dat kan nooit lekker zitten,” beet ze me toe. Eigenlijk zaten ze heerlijk en dat heb ik haar dan ook, nog steeds redelijk vriendelijk, verteld, maar ondertussen begon ik me steeds meer te ergeren aan haar. “Maar heb je wel ruimte bij je teen?” Ja, ruimte genoeg, niks aan de hand. “En loop er eens een stukje op, dan voel je vast dat ze niet meer zo lekker zitten.” Ik ben een stukje gaan lopen, meer omdat ik dat altijd doe als ik schoenen pas, en absoluut niet om haar een plezier te doen.
Met een stalen gezicht heb ik haar duidelijk gemaakt dat ik haar het paar schoenen ontzettend gunde, maar mezelf net iets meer en dat ik ze toch mee ging nemen. Ik heb geen reactie meer gekregen, maar als blikken konden doden, dan had ik nu dit stukje niet meer kunnen typen.

Advertenties

22 thoughts on “Als blikken konden doden…

Add yours

  1. Jeetje, wat bezield sommige mensen hè. Ze had gewoon de pech dat jij net iets eerder die schoenen te pakken had (lucky you), maar om zich er dan vervolgens zo mee te bemoeien. Gewoon brutaal! Goed dat je je niks van haar hebt aangetrokken en de schoenen toch hebt gekocht! Veel plezier ermee 😉

    Een fijn weekend!
    liefs Insoon

    Like

  2. Nou ja zeg! Hoe haalt ze het in haar hoofd om zo ontzettend onbeleefd te doen zeg. Met elke zin die ik las, werden mijn pupillen groter van verbazing. Ze heeft gewoon pech gehad, beetje jammer alleen dat ze wel erg slecht tegen haar ‘verlies’ kon. Maarreh..nu ben ik toch wel erg nieuwsgierig naar de schoenen: fotootje? 😉

    Like

  3. Oei, van dit soort mensen word ik altijd een beetje vervelend en kinderachtig. Ben in staat te zeggen dat ze véél te klein zijn, maar erg geschikt om cadeau te geven- dus inpakken maar.
    Wat een idioten lopen er toch rond.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: