Ik weet niet waarom, maar al van kinds af aan heb ik iets met inpakken. Ik herinner me vaag dat ik, toen we voor het eerst op vakantie gingen, per se mijn eigen tas met spulletjes mee wilde nemen. Al weken van tevoren was ik bezig met voorbereiden en bedenken wat ik allemaal in moest pakken. Dat ging er nooit meer uit. Het maken van een ‘inpaklijstje’ was een groot deel van de voorpret.
Het ging niet alleen zo met vakanties. Ook als we een dagje weg gingen droeg ik een zorgvuldig ingepakt heuptasje. Met bijvoorbeeld een kaart van de dierentuin of het pretpark waar we naar toe gingen, een pen (die heb ik altijd bij me), een maandverbandje (ook al was ik net ongesteld geweest), mijn eigen pakje drinken en een broodje ofzo. Ik vond dat gewoon leuk, mijn eigen spullen inpakken en meenemen.
Toen ik voor het eerst zonder mijn ouders op vakantie ging was ik ook al weken aan het voorbereiden met een lijst. Ik wilde vooral niks vergeten. Niemand mocht zich daar ook mee bemoeien. Het was mijn lijst, mijn vakantie en mijn tas.
Nu ik ‘volwassen’ ben heb ik nog steeds die ‘inpak en voorbereidings’-drang. Nog voordat ik mijn eerste auto gekocht had, had ik al een lijstje met wat ik daarin zou willen leggen. Een deken, een geel hesje, een mapje met cd’s, een wegenkaart. Toen ik daadwerkelijk een auto gekocht had heb ik zelfs speciaal een cd gemaakt met allerlei verschillende nummers. Toen we een nieuwe keuken kochten wist ik precies wat er in welk kastje moest komen te staan en hoe.
Ik vrees dat ik er nooit meer vanaf zal komen. Soms ben ik net een soort hamster, of ekster. Dan bedenk ik me wat ik nu weer eens voor praktisch ding in mijn tas zou kunnen stoppen. Want dat moet wel, het moet praktisch zijn.
Een beetje vreemd? Ach, iedereen heeft wel vreemde trekjes toch? En ik ben tenminste wel voorbereid. Is er toch nog iets waarin ik wel geordend ben.