Ik dacht dat ze een vriendin was. We vertelden elkaar alles, konden samen lachen en huilen. We konden elkaar vertrouwen dacht ik. Regelmatig zagen we elkaar, tot ze een vriend kreeg. Na de zomervakantie werd alles anders. Het initiatief om af te spreken lag vaak bij mij. Ze had vaak geen tijd of was moe. Het lag niet aan mij, absoluut niet. Het zou wel weer beter worden als het minder druk werd. Maar het afhouden van contact bleef aan. Ik stuurde een mail, was toe aan duidelijkheid. En toen kwam de aap uit de mouw. Ze had genoeg aan haar vriendje. Ze had geen behoefte aan verder contact, ze was wel tevreden zo. Het contact werd verbroken.

Een ander, ze leek een leuke meid. Gezellig, iemand waar je mee kon lachen. Ze was wel wat eenzaam en had de nodige problemen. En nu had ze iemand bij wie ze haar verhaal kwijt zou kunnen. Haar verhaal, wat achteraf voor het grootste deel bij elkaar gelogen bleek te zijn. Te vaak beloofde ze te stoppen met liegen en eerlijk te zijn. Te vaak deed ze zich voor als een zielig en eenzaam mensje.

En dan als je denkt dat een ander toch wél te vertrouwen is wordt ook dit de grond in geboord. Ze gebruikt je, wanneer je iets kunt doen ben je goed, en anders wil ze niks met je te maken hebben. Bedankt.

Wat minder dicht bij, hoe vaak hoor je niet dat de alleraardigste mensen grote oplichters blijken te zijn. Aan de telefoon je vertrouwen winnen, tot je overstag gaat en je ergens aan vast zit voor de rest van het jaar. Mensen langs de kant van de weg met pech, die je overvallen als je stopt om te helpen. Mensen die liegen en bedriegen. Jongens die zich tegenover vatbare meisjes zo aardig voordoen, maar zeker niet het beste met ze voorhebben. Wat is dat tegenwoordig, waar gaat dat heen?

Volgens mij is het hoog tijd dat ik weer eens een bezoekje aan de opticien ga brengen…