Sorry voor het missen van twee dagen. Het is er even niet van gekomen, maar ik zal weer braaf proberen iedere dag te schrijven. Het onderwerp van vandaag is ‘mijn favoriete herinnering’. Nou heb ik, zoals waarschijnlijk iedereen, veel herinneringen, mooie en minder mooie, maar geen favoriet. Ik zal een herinnering beschrijven die bijzonder voor me is. Hij is mooi, en een beetje fijn, maar tegelijk ook weer niet echt.

Ik schrik wakker, wat gebeurt er met me? Mijn schrikreactie voel ik in mijn buik, het doet pijn, alsof er iemand er een mes in zet. Tegelijkertijd voel ik iets bij mijn arm. Dat komt niet van de schrik, het is er echt, en het doet pijn. Het knelt. Wat is dat, waar ben ik eigenlijk? Gelukkig, het knellen houdt op. Even bijkomen van de schrik. Een paar tellen later komt het plotselinge knellende gevoel terug. Dat had ik niet zien aankomen, dus ik schrik opnieuw. Weer voel ik het in mijn buik.
Ik weet niet wat er aan de hand is. Ik ben wakker, ik voel dingen, maar om een of andere reden lukt het me niet om mijn ogen open te doen. Ik wil rondkijken, ik wil weten waar ik ben. Het plotseling afknellen van mijn arm blijft doorgaan. Ik probeer nog eens om mijn ogen open te doen, en het lukt me om een beetje te kijken. Voorzichtig draai ik mijn hoofd om. Naast me zie ik mijn ouders zitten, ze kijken opgelucht.
“Het heeft langer geduurd dan we verwacht hadden. We maakten ons wel zorgen, maar gelukkig is alles goed gegaan. Ze waren net op tijd, hij was al aan het springen.” Ik probeer te reageren, maar het lukt me niet. In plaats daarvan probeer ik met een glimlach te laten weten dat ik ze gehoord heb. Mijn arm wordt weer afgekneld. Ik ben er al een beetje aan gewend, en ik schrik er niet meer van. Opeens besef ik dat het een bloeddrukmeter is, die om de zoveel seconden in de gaten houdt of mijn bloeddruk nog wel goed is.
Ik realiseer me nog iets anders. De pijn in mijn buik, die ik voelde van de schrikreactie, die is best te houden. De helse pijnen, die met geen enkele pijnstiller te stillen waren, die waren weg. Gerust doe ik mijn ogen weer dicht, ik ben nog zo moe. Maar de operatie is goed gegaan. Ik leef nog, hoewel het blijkbaar ook heel anders had kunnen aflopen.