Gisteren aan het eind van de middag kwam ik thuis uit mijn werk en de stroom was uitgevallen. Niet alleen bij ons, nee, onze hele wijk zat zonder stroom. Het was onduidelijk of er iemand tegen een kast aangereden had of dat er een kast in brand gevlogen was. En het was net zo onduidelijk wanneer de stroom het weer zou doen. “Ga maar uit van 20.45, dat duurt nog lang, maar dan kan het alleen maar meevallen” kregen we te horen. Aanmelden voor een gratis sms om ons op de hoogte kon houden kon wel, dus dat hebben we ook meteen gedaan.
En dan besef je pas wat een luxe die elektriciteit eigenlijk is. Zonder stroom ben je behoorlijk onthand. We konden niet koken, geen tv kijken, niet internetten, noem het maar op. Als je er goed over nadenkt kan er eigenlijk maar verrekte weinig zonder stroom. Ja, we hebben allebei een smartphone met mobiel internet, maar die dingen hebben ook geen eeuwige accu natuurlijk. Een film kijken op de laptop met accu zou misschien nog net lukken, maar misschien ook wel niet, en wat is er frustrerender dan een film die net op een spannend moment uitvalt en niet meer aan de praat te krijgen is? Bijna niks volgens mij. Lezen is natuurlijk een optie. Voor zolang het licht blijft dan, en aangezien we de langste dag van het jaar al weer gehad hebben wordt het weer sneller donker.
Eten moest natuurlijk ook gebeuren, en noodgedwongen hebben we maar friet gehaald bij een snackbar die net buiten het storingsgebied zat. Daar ging mijn goede eetgedrag. Maar ik moet zeggen, het heeft me wel goed gesmaakt. Ik heb er wel van genoten, want nu is het natuurlijk voorlopig weer afgelopen.
Uiteindelijk zijn we ons donkere, stroomloze huis ontvlucht en hebben we heerlijk een avond in het zwembad doorgebracht. Toen het ging sluiten en wij het water uit kwamen hadden we het volgende smsje voor de update. Het probleem was helaas niet opgelost om 20.45. In plaats daarvan was de verwachting bijgesteld naar 0.45. Pardon? En onze spulletjes in de vriezer dan? Thuisgekomen liep er een man met een zaklamp door de straat. In eerste instantie dachten we aan een inbreker, maar het bleek gelukkig iemand te zijn die de lantaarnpalen aan het controleren was. Het zou nog wel even duren wist hij te vertellen. Er was niemand tegen een kast aangereden en er was ook geen kast in brand gevlogen. Het probleem zat in een ‘mof’ in de grond die was doorgebrand. Een mof schijnt een punt te zijn waar kabels samenkomen ofzo. Om de hoek leek het gezellig te zijn. Een groep mensen, licht, gepraat. En een groot gat. Er was niet echt iets te zien en het was intussen behoorlijk koud dus we zijn maar naar binnen gegaan om te slapen. Het was toch overal donker.
Om ongeveer 3.30 werd ik wakker van lichten die aangingen en geluiden van de telefoons die weer stroom kregen.
Je weet pas wat je mist als het er niet meer is. Ik weet niet beter dan dat er altijd elektriciteit is, maar als het wegvalt besef je pas wat een luxe het eigenlijk is.