Al tien jaar lang neemt Audrey elke dag dezelfde route naar haar werk. Zodra ze de rotonde naar het parkeerterrein nadert, verandert ze in Audrey van hr. Die Audrey is gemotiveerd en betrouwbaar, drinkt groene thee en maakt iedere dag to-dolijstjes. Maar eigenlijk staat ze op instorten.
Elke ochtend wordt het moeilijker om uit bed te komen; ze gebruikt de snoozefunctie steeds vaker. En telkens als ze de rotonde ziet verschijnen, stelt ze zich voor hoe het zou zijn om gewoon door te rijden en een ander leven te beginnen. Groots en meeslepend, zoals in haar lievelingsfilms. Maar in plaats daarvan doet ze wat er van haar verwacht wordt. En niemand die haar doorziet.
Tot ze op een maandagochtend Lynx ontmoet. Hij weet vanaf de steiger waarop hij staat te schilderen steeds haar aandacht te trekken en zijn ‘leven in het nu’-mentaliteit wakkert iets in haar aan. Voor één keer besluit Audrey te doen wat ze altijd al wilde. Ze belandt in Parijs. Alleen en zonder plan. Maar misschien is dat precies wat ze nodig heeft…

Het is lang geleden dat een boek me echt aan het huilen heeft gemaakt, maar het is Chantal gelukt met ‘Nu we hier toch zijn’. Zonder spoilers te willen weggeven, de opbouw, de hartverscheurende ontknoping van het ‘waarom’, en het mooie einde, de tranen stonden in mijn ogen en ik heb heel erg oncharmant gesnotterd bij de laatste hoofstukken.
Lijkt me dus duidelijk dat dit een heel mooi verhaal is. Het raakt je, of je bent stiekem van steen, dat moet wel. Het is vlot geschreven, leest als een trein. En Parijs, hoe romantisch wil je het hebben? Chantal kent de stad duidelijk, het is zo goed omschreven dat het net is of je er zelf rondloopt. Ik kon de taartjes bijna proeven.
Ik herkende mezelf wel in de hoofdpersoon, al ging zij nog wat drastischer met haar situatie om dan ik. Ik denk dat Audrey een vriendin van me zou kunnen zijn als ze zou bestaan, en ook met Lynx had ik het denk ik prima kunnen vinden. Ze zijn goed beschreven en maken allebei een mooie ontwikkeling door in het verhaal.
Echt een aanrader voor de feelgoodliefhebbers, maar pas op, vooral de tweede helft van het boek is best heftig en zeker niet luchtig te noemen. Maar als je zin hebt in een boek wat je ongegeneerd laat snotteren, dan is dit een goeie om op te pakken.