Soms krijg je nieuws wat je liever niet wil horen. Deze blogpost heeft een behoorlijk tijdje in mijn concepten gestaan, want zolang ik het niet ‘hardop zeg’ is het er niet toch? Onzin natuurlijk, maar ik moest het wel even een plekje geven voordat ik het waar dan ook wilde delen. Maar eh… ik heb dus beginnende diabetes.

Het kwam eigenlijk bij toeval naar boven. Vanwege mijn medicijnen worden mijn bloed en urine jaarlijks gecontroleerd, en dan checken ze ook maar gewoon op alles. En toen bleek dat mijn nuchtere glucose boven de grenswaarde zat. Ik schrok daar wel van, ik was juist de laatste jaren veel gezonder gaan leven en aan het afvallen, hoe kan dat nou opeens? Maar goed, verder maakte ik me nog niet direct zorgen, maar ik moest wel nog een keer geprikt worden.
Voor deze tweede priksessie hield ik hier extra rekening mee. Ik zocht online wat ‘trucjes’ op om de bloedsuiker zo laag mogelijk te houden. Een sportsessie van tevoren, geen ongezond voedsel en niet te veel koolhydraten op de dag van tevoren bijvoorbeeld. Helpt geen bal kan ik je vertellen, de tweede keer was hij zelfs nog iets hoger dan de eerste keer. En bij een tweede keer te hoog heb je dus officieel diabetes.
En toen… hoorde ik een tijdje niets. In eerste instantie vond ik dat niet erg, nogmaals, als je het niet hardop zegt dan is het er niet toch? En nogmaals, onzin natuurlijk, dus na een tijdje begon het toch wel te knagen en maakte ik maar eens een afspraak bij de huisarts. Kort na het maken van die afspraak ging het balletje weer rollen, en ‘opeens’ werd ik ook gebeld voor een afspraak met de praktijkondersteuner, waar ik onder ga vallen.
De afspraak met de huisarts heb ik wel laten staan, want ik had vragen, ik was gefrustreerd en ik wilde eigenlijk vooral heel graag mijn gal spugen bij iemand die ik vertrouw en die er ook nog een beetje verstand van heeft. Niet dat ik de praktijkondersteuner niet vertrouw hoor, maar die kende ik gewoon nog niet, en dan zit ik toch liever bij iemand die ik wel een beetje ken.
Goed, ik heb al mijn frustratie eruit kunnen gooien en heerlijk een partijtje kunnen huilen bij de huisarts. Want wat voelde het oneerlijk. (Toen nog bijna) vijftien kilo kwijt, zo veel gezonder dan een paar jaar geleden, en dit als beloning? Ik baalde, en de diagnose kwam ook nog eens in een periode met heftige dingen rondom een familielid met diabetes, dat maakte het niet beter. Hoe dan ook, ik vond het fijn om even mijn verhaal kwijt te kunnen en de huisarts heeft me gelukkig meer uit kunnen leggen en me wat gerust kunnen stellen. En natuurlijk voelt het oneerlijk, maar zoiets bouwt zich uiteraard op in de loop van de jaren. Net zoals je heus nog wel longkanker kunt krijgen ook al ben je gestopt met roken.
De afspraak met de praktijkondersteuner deed ook goed wat dat betreft. Die gaf aan dat ik al hartstikke goed bezig ben en voorlopig helemaal niets hoef te veranderen. Medicijnen gebruiken is voorlopig ook nog helemaal niet aan de orde. Bij de derde keer prikken was de nuchtere glucose zelfs weer iets onder de grenswaarde gezakt. In plaats van driemaandelijkse controle, zoals ze meestal het eerste jaar doen, mocht ik daarom meteen op halfjaarlijkse controle. Dan moet ik weer bloedprikken, urine inleveren, alles. Ik moest ook een fundusfoto laten maken van mijn ogen, dat heb ik inmiddels gedaan en die zag er goed uit. Die willen ze om de twee of drie jaar, tenzij ik klachten krijg.
Symptomen of klachten heb ik gelukkig niet, het is echt ‘bij toeval’ gezien. Wat ergens ook wel fijn is, want nu zijn we erbij voordat ik klachten heb, en kunnen we ons best doen om dat zo lang mogelijk zo te houden. Dus voor nu ga ik lekker door met gezond eten en bewegen, en natuurlijk ook af en toe genieten van iets minder gezonds want ook dat kan gewoon. En dan hoop ik dat het nog heel lang duurt voordat ik daadwerkelijk klachten ga krijgen.
Voorlopig zal er hier dan ook niet veel over te lezen zijn, maar als er iets te vertellen valt dan deel ik dat vast wel. Wordt ongetwijfeld nog een keer vervolgd…