Ik loop natuurlijk weer eens achter de feiten aan, want pas als iets al lang helemaal hip is begin ik er een keer aan. Een tijdje geleden stuitte ik, via een blog of op twitter geloof ik, op het begrip Snail Mail.
Ik vroeg me af wat het was, maar op dat moment had ik even niet de tijd om me er in te verdiepen, dus ik vergat het weer.
Om het later natuurlijk nog veel vaker tegen te komen. Nieuwsgierig als ik ben ging ik toch eens uitzoeken wat het nou eigenlijk inhield. En wat bleek, het is ouderwets brieven schrijven. Brieven, met zo’n envelop eromheen en een postzegel erop, die nog door de postbode bezorgd worden! Ik werd er meteen blij van. Dat is toch veel leuker dan een e-mail of een bericht op Twitter of Facebook?
Ik herinnerde meteen mijn penvriendin van vroeger, iemand waarmee het contact door allerlei omstandigheden is verwaterd. We schreven altijd lange brieven naar elkaar die we opleukten met stickers en tekeningen. Dat zou ik best weer willen, een leuke brief op mijn deurmat.
Bij een vriendin las ik toevallig dat ze het ook leuk vond om brieven te schrijven, dus bij haar kerstkaart heb ik meteen een brief gestopt. Ook heb ik  me aangemeld op het Snailmail-forum. Daar heb ik natuurlijk nog even de kat uit de boom gekeken en gezellig meegekletst, maar uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en een oproep geplaatst. Al snel was ik drie penvriendinnen rijker.
Morgen ga ik aan de slag met mijn eerste poststukken, ik ben benieuwd wanneer er iets bij mij op de mat valt.