De laatste tijd was ik regelmatig moe. Af en toe werd ik zelfs moe wakker, zelfs als ik genoeg geslapen had. Af en toe zag ik sterretjes, alsof ik te snel opgestaan was, maar dan zonder het opstaan. Ik was wat sneller prikkelbaar en er bleven veel huishoudelijke klussen liggen waar ik tegenaan zat te hikken. Niet dat ik de boel liet verslonzen hoor, ik bedoel hier meer de grotere ‘projecten’ die aangepakt moesten worden.
Als ik in de ochtend naar mijn werk ging was het nog donker als ik wegreed. En als ik thuiskwam was het alweer donker. Iets wat mijn energiepeil niet echt ten goede kwam. En daarbij kwam natuurlijk ook nog eens de stress vanwege de situatie op het werk van Lief, iets waarover ik op mijn blog verder niet ga uitweiden.
De vermoeidheid deed mijn werk ook geen goed. Als ik heel vroeg moest beginnen en het was nog rustig dan had ik af en toe moeite om mijn ogen open te houden. Moeite om niet achter mijn beeldscherm in slaap te vallen, terwijl ik daarvoor een goede nacht gemaakt had.
Zo kon het niet langer, er moest duidelijk iets gebeuren. Dus ben ik vorige week naar mijn teamleider toegegaan. Ik had nog genoeg verlofuren om op te nemen en er waren voor deze week ook genoeg mensen, dus ruimte om uren op te nemen. Gelukkig was het geen probleem om een week vrij te nemen.
En zo ben ik afgelopen vrijdag de deur uit gegaan om pas anderhalve week later weer terug te komen. Heerlijk, een week zonder verplichtingen. Een week zonder wekker, slapen tot mijn lichaam zelf aangeeft dat het genoeg slaap heeft gehad. Een week de tijd om dingen aan te pakken waar ik anders niet aan toe kom of simpelweg geen energie voor heb. En ook niet onbelangrijk, een week om leuke dingen te doen en ontspanning. Time out, quality time voor mezelf en Lief. Daar was ik echt aan toe.