Gisteren had ik het over het uitzetten van de pushberichten op mijn telefoon in het kader van mijn Facebookloze week. Deze zouden me tenslotte alleen maar in de verleiding brengen om toch op Facebook te kijken, daarbij voelde het ook een beetje als valsspelen om ze toch aan te laten staan.
Ik merkte toen meteen dat ik toch wel regelmatig op mijn telefoon keek. Mijn telefoon ligt altijd bij me. Bij een mailtje, een smsje of een telefoontje trilt hij, bij andere dingen geeft hij alleen een melding op mijn scherm.
Toen ik de berichtgeving van Facebook helemaal uitgezet had dacht ik dat ik daarmee meteen bijna geen berichten meer zou krijgen. De meeste kwamen tenslotte van Facebook. Dacht ik.
Toen pas viel het me op hoeveel pushberichten ik eigenlijk kreeg. Een mention op Twitter, mijn beurt bij Ruzzle, Draw Something of Wordfeud, nog wat andere spelletjes, een reactie op een forum. Bij alles lichtte het scherm van mijn telefoon op en kreeg ik een berichtje. En altijd als ik dat zag gebeuren greep ik naar mijn telefoon en keek ik, op het neurotische af. Waarom eigenlijk, angst om iets te missen?
Tijdens een whatsapp-gesprek met Oudste Zus kwamen we via de week zonder Facebook op de pushberichten als gespreksonderwerp. Zij gaf aan dat ze alles uit had staan. Ik verbaasde me daarover. Helemaal geen pushberichten?
Maar toen bedacht ik wat een rust dat zou geven. Niet meer ‘gedwongen’ op je telefoon kijken als er iets gebeurt, omdat je simpelweg niet meer merkt dat er iets gebeurt. Kijken op de momenten die je zelf bepaalt, zou dat niet heerlijk zijn? En iets missen? Ja, wat heb ik nou helemaal gemist in die week zonder Facebook? En wat zou ik missen als ik niet meer meteen alles zie?
Helemaal niets eigenlijk. Mijn tegenspelers kunnen best even wachten op hun beurt, en als iemand iets tegen me zegt op Twitter hoef ik natuurlijk niet meteen te antwoorden. Voor belangrijke dingen kunnen mensen toch bellen.
Nog tijdens ons gesprek heb ik opeens heel rigoueus alle pushberichten uitgezet. Alleen het nummertje naast de app heb ik aan laten staan. Zo kan ik nog wel zien dat er iets is om te bekijken, maar pas nadat ik mijn telefoon geopend heb. Heerlijk, wat een rust. Alleen nog mijn telefoon pakken omdat ik dat wil, en niet meer omdat er een bericht op mijn scherm verschijnt.
Het zal best nog even afkicken worden, ik merk wel dat ik hem toch regelmatig open om te kijken of er nergens cijfertjes bij staan. Maar het neurotische begint er wel een beetje af te gaan.
Dat kan natuurlijk maar één gevolg hebben eigenlijk: de pushberichten blijven uit. Heerlijk rustig.