Vorige week ben ik de uitdaging aangegaan om een week te leven zonder Facebook. Daar was ik namelijk behoorlijk veel te vinden. Iedere dag als ik mijn laptop aanzette opende ik Facebook als eerste, om het de rest van de dag niet meer te sluiten. Dat deed ik ook op mijn werk, Facebook openen, vaak zonder er op te kijken, uit gewoonte. Als ik het druk had kon het rustig de hele dag open staan zonder dat ik er iets mee deed. En als ik me verveelde keek ik op het neurotische af iedere paar minuten of iemand nog iets nieuws op Facebook geplaatst had. Tijd om te minderen dus, en toen Maris deze uitdaging aanging heb ik dan ook na even nadenken besloten om mee te doen.
Nu de week voorbij is heb ik een aantal conclusies kunnen trekken, waar ik niet allemaal even blij mee was.

1. Mijn dag begon met Facebook. Niet met koffie, niet met ontbijt, zelfs niet met plassen, maar met Facebook. Terwijl ik nog in bed lag opende ik elke ochtend even Facebook om te kijken. Best erg eigenlijk, nu ik het zo opschrijf.
2. Ik had natuurlijk de app van Facebook verplaatst op mijn telefoon en de pushberichten uitgezet. Vooral de eerste dagen opende ik toch vaak het ‘sociale media blokje’ op mijn telefoon, om me af te vragen waar Facebook toch gebleven was, me te bedenken ‘oh ja!’, de telefoon even dom aan te staren om hem vervolgens weer weg te leggen.
3. Ik keek regelmatig even op mijn telefoon omdat ik me afvroeg waarom ik geen pushberichten kreeg.
4. Bijna iedere ochtend had ik wel ontzettend de neiging om Facebook te openen. Ik was nieuwsgierig naar wat ik gemist had, maar in mijn achterhoofd wist ik wel dat het niet veel zou zijn.
5. Op momenten dat ik me verveelde miste ik Facebook en ging ik andere afleidingen zoeken. Maar ik wilde toch best vaak heel graag Facebook openen.
6. Ik besteedde behoorlijk veel tijd aan Facebook. Daar kwam ik achter toen ik opeens veel tijd had voor andere dingen deze week.

Na deze week zonder Facebook heb ik wel besloten dat ik toch een en ander anders ga doen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het bijna een verslaving is. Toen ik vanmorgen wakker werd was het eerste waar ik aan dacht dat ik vandaag weer op Facebook zou mogen. Ik heb de neiging onderdrukt om hem meteen te openen. Ook nu zit ik eigenlijk eerst dit blogje te typen voordat ik Facebook geopend heb. Ik ben wel nieuwsgierig, maar ik heb gemerkt dat ik mezelf best kan bedwingen als ik dat wil.

1. Ik ga als ik wakker word eerst mijn bed uit, mezelf klaarmaken en als ik dan tijdens het ontbijt nog tijd heb om even achter de laptop te gaan dan kan ik op de laptop even op Facebook. Voor die tijd niet op mijn telefoon.
2. De pushberichten op mijn telefoon blijven uit. En niet alleen die van Facebook, maar daar kom ik in een ander blogbericht nog op terug.
3. Als ik met iemand weg ben verdwijnt mijn telefoon in mijn tas.
4. Ik ga Facebook vaker wegklikken als ik er toch niet op kijk. Dan word ik ook niet verleid om iedere paar minuten te kijken.

Moet lukken lijkt me. Ik heb tenslotte een hele week zonder overleefd. Maar wel erg eigenlijk, dat het ongemerkt zo verslavend kan worden.