Zoals sommigen van jullie misschien wel weten ben ik zo’n twee jaar geleden begonnen met het huren van een volkstuintje. Of eigenlijk, een volkstuin, want hij is behoorlijk groot.
Ik hou van tuinieren en ik vind het heerlijk om eigen gekweekte groenten en fruit te eten. Ik heb vast ergens nog een straaltje boerenbloed ofzo. Toen we onze achtertuin een paar jaar geleden helemaal hebben opgeknapt ben ik begonnen met boontjes, aardbeien en kruiden in potten. Maar al snel ben ik op zoek gegaan naar de mogelijkheid om ergens in de buurt een tuintje te huren. Ik heb even op een wachtlijst gestaan, maar toen was het toch zover. Mijn eigen volkstuin.
Ik kweekte er alles wat ik maar kon bedenken, en ik heb veel plezier gehad van de tuin. Het was erg ontspannend om aan het einde van de dag nog even langs de tuin te gaan.
Nu, ongeveer twee jaar later, ben ik erachter gekomen dat ik tuinieren echt geweldig vind, maar dat ik simpelweg niet genoeg tijd heb om dat grote stuk land te onderhouden. Met mijn fulltime werkweek, tig andere hobby’s en het wisselvallige weer was het gewoon teveel. Vaak regende het op vrije momenten, niet echt het weer om in de tuin onkruid te wieden.
Als het wel mooi weer was, heb ik te vaak iets anders laten vallen voor de tuin. Regelmatig was het heerlijk weer voor, bijvoorbeeld, een wandeling. Maar aan de andere kant was daar de tuin, die schreeuwde om aandacht, dus ging dat toch maar voor.
Zo heb ik het afgelopen jaar te vaak moeten kiezen voor de tuin in plaats van iets anders, en dat ging me steeds meer tegenstaan. Ik moest me erbij neerleggen, de volkstuin was gewoon te groot en ik had te weinig tijd. Er zat wat mij betreft niks anders op dan te stoppen.
In eerste instantie vond ik dat jammer, het voelde als falen, en ik vond het echt leuk om te doen. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer het eigenlijk een bevrijding werd. Ik zag er steeds vaker als een berg tegenop om naar de tuin te gaan, uit angst voor hoe het eruit zou zien. Opzeggen klonk steeds aantrekkelijker. De knoop was niet lang daarna doorgehakt.
Maar geen zorgen, ik blijf gewoon tuinieren, alleen pak ik het iets kleinschaliger aan: in de bak van een oude aanhanger, in de achtertuin. Daar kan behoorlijk wat groente in, en als het allemaal klaar is kan ik voor de volgende ronde gaan. Dat moet ook genoeg zijn. De aardbeienplantjes staan netjes weer terug in hun oude potten, het verplaatsen heeft er zelfs voor gezorgd dat er nog nieuwe aardbeien gingen groeien. De bomen staan ook in de tuin. Het enige wat ik in de achtertuin niet meer kan kweken zijn aardappels, maar dat vind ik niet zo erg. Tussen ons gezegd, aardappels kweken is een rotklus.
Zo heb ik de perfecte oplossing gevonden. Ik kan blijven tuinieren, maar het is makkelijker bij te houden en minder een verplichting. Even vijf minuten onkruid plukken doe je in je achtertuin sneller dan wanneer je er speciaal naar toe moet rijden. Zo kan ik weer genieten van het tuinieren. Het is weer een hobby in plaats van een verplichting.