De opdracht van vandaag is te schrijven over iets wat ik mis. Nou heb ik er heel lang over na zitten denken, en er is niet wat ik mis. Althans, niets wat ik niet heb waardoor ik niet kan functioneren zoals ik wil.
Maar er is wel iets wat ik mis, we hadden het er toevallig gisteren nog over. Het is iets wat ik gehad heb, en helaas niet meer heb. Mijn oude Mini Cooper.
Een oude Mini Cooper was al mijn droomauto, al zolang ik weet wat het is. Ik weet niet waarom, het zit niet in de familie ofzo, maar ik heb ze altijd geweldig gevonden.
Natuurlijk was ik dan ook ontzettend blij toen ik een paar jaar geleden een buitenkansje kreeg om er een zelf aan te schaffen. Samen hebben we hem helemaal opgeknapt van de buitenkant, en hij werd prachtig.
Ik heb er met veel plezier in gereden, maar helaas mocht het niet zo zijn. Toen ik hem ongeveer anderhalf jaar had ging hij stuk. Hij was helaas ook niet meer te maken.
Met pijn in mijn hart heb ik mijn mijn droomautootje weg moeten doen. Ik ben er zelf niet eens bij geweest toen hij opgehaald werd.
In die tijd had ik wel echt mijn auto nodig. Twee weken lang had ik al met het openbaar vervoer gereisd toen Mini in de garage stond, en het was me ontzettend slecht bevallen. Volle treinen, veel vertraging en ik was meer dan een keer zo lang onderweg als met de auto. Er moest dus snel een nieuwe auto komen, want het brak me helemaal op.
Natuurlijk ging ik eerst kijken naar een andere Mini Cooper, ik wilde helemaal geen andere auto. Maar dat zat er even niet in. De in-één-keer-goed auto’s waren natuurlijk onbetaalbaar, en de autootjes die nog enigszins binnen mijn budget vielen waren opknappertjes waar je meer tijd en geld in moest steken. Twee dingen waar ik niet genoeg van had. Het moest dus een andere auto worden.
Op dit moment ben ik erg tevreden met mijn Peugeot 205, ik moet er niet aan denken dat ik hem zou moeten missen. Maar het gemis van de oude Mini Cooper blijft. Ooit komt er absoluut weer één.