Stiekem was ik er al een week of drie niet geweest. Al die tijd heb ik dat goed gepraat met het bekende, o zo ware, maar ook zo slappe excuus: tijdgebrek. Het komt wel een weer een keer. En ik ga de laatste tijd ook braaf iedere woensdag naar aquarobics. Dat ik daar ook om verschillende redenen ook al twee weken niet was geweest vergat ik voor het gemak even.
Maar afgelopen maandag had ik opeens tijd over. Ik was vroeg vrij van mijn werk, en na een bezoek aan de kapper en een bliksemmaaltijd zat ik dan toch in de auto, op weg naar de sportschool. In de auto ja, want dat doe ik wel. Daar ben ik heel eerlijk in, tegen de tijd dat ik mijn fiets uit de schuur heb gehaald en voor het huis heb staan ben ik met de auto al minstens halverwege.
Al na een paar minuten had ik door hoe lekker het ook al weer was om te bewegen. Ongemerkt was ik al snel een uur bezig.
Woensdag ben ik ook weer netjes naar aquarobics geweest. Heel gezellig, maar vooral ook heel sportief. Helaas was het de laatste les voor de zomervakantie. Ik ben benieuwd hoe ik zal inkakken in de komende zeven weken.
En dan was er vandaag. Eigenlijk stond het niet op de planning, maar spontaan had ik zin om nog een avondje te gaan sporten. De tijd was er eigenlijk niet. Daar had je hem weer, het excuus wat me al weken de nek omdraaide. Tijdgebrek. Het zeurde aan mijn kop en probeerde me binnen te houden. Maar vandaag heb ik het van me af kunnen schudden en kunnen negeren. Dat ene uurtje was van mij, en van niemand anders. Een kleine overwinning op mezelf.
En zo heb ik deze week zomaar opeens drie keer gesport.Dat is me al zeker een jaar niet gelukt. Eerder ging ik twee keer per week, en soms maar xe9xe9n keer. En bij hoge uitzondering drie keer. Maar nu  is het me weer gelukt. Ondanks een normale werkweek. Ondanks het feit dat ik deze week niet meer tijd had dan andere weken. Tot ziens tijdgebrek, hallo sportschool! Doel 36 is in progress!