Het eiland Ormer telt slechts 500 inwoners. Maar binnenkort komt er een nieuwe bewoner bij. Of zijn het er toch twee?
Charlie Jones arriveert op Ormer om aan haar nieuwe leven te beginnen. De baan als manager van een boerderijwinkel lijkt de perfecte frisse start: weg van het vasteland, met de belofte van rust en frisse lucht. Maar er is één probleem…
Charlie Jones is óók net op Ormer aangekomen om opnieuw te beginnen. Zijn nieuwe baan als manager in diezelfde boerderijwinkel is precies wat hij nodig heeft. Zo kan hij ontsnappen aan oude vrienden, slechte gewoontes en liefdesverdriet.
Voor beide Charlies lijkt dit eiland de kans van hun leven… totdat ze elkaar ontmoeten.

De Name Game maakte me meteen nieuwsgierig bij het lezen van de achterflaptekst. Want het moet wel dat minimaal één van de twee liegt… toch? Maar waarom dan?
Ik moet eerlijk zeggen, in eerste instantie vond ik het wat tegenvallen. Het verhaal kabbelde maar een beetje voort, en het wordt eigenlijk niet echt duidelijker. Wie is de echte Charlie, of zijn ze dat dan toch allebei? De wisselende perspectieven, vooral van degenen die niet Charlie Jones waren (daar zal ik verder niks over zeggen, anders spoiler ik teveel), vond ik maar verwarrend, wat hadden die er nou weer mee te maken.
Maar toen kwam de plottwist, en daarna werd het echt een goed verhaal. Alles wordt steeds duidelijker, en als alles op zijn plek gevallen is blijkt het gewoon heel goed in elkaar te zitten. Je weet dat je op het verkeerde been wordt gezet als lezer, maar pas op het eind wordt duidelijk hoe erg je verkeerd zit.
Het is dus even doorzetten in het begin, maar het is zeker de moeite waard om door te lezen. Het verhaal is sowieso vlot geschreven, en een klein eiland, dat spreekt zeker ook tot de verbeelding. En dan is er nog de opbloeiende romance, al vond ik die persoonlijk ondergeschikt aan het mysterie.
Al met al dus toch wel een aanrader, voor de liefhebbers van feelgood, kleine fictieve eilandjes en een beetje mysterie.