Wanneer Magnolia Jones het reisdagboek van haar overleden dochter vindt, kan ze zich geen betere manier voorstellen om haar leven te eren dan de reis te maken waarvan de drieëntwintigjarige Brontë altijd had gedroomd. Het had Brontë’s avontuur moeten zijn, maar misschien is het volgen van de voetsporen van haar dochter over de hele wereld precies wat Magnolia nodig heeft om haar gebroken hart bijeen te rapen en te beginnen met helen.

_{Dit recensie-exemplaar heb ik gekregen van Uitgeverij Zomer en Keuning}

Ik was heel benieuwd naar dit boek, het leek me mooi maar ook wel heftig om te lezen. Dat heftige viel erg mee. Er waren zeker emotionele momenten, maar eigenlijk was het vooral mooi.
Maggie is een sterke vrouw, en ze is goed beschreven. Je leert haar door het boek echt kennen.
Heden en verleden wisselen elkaar af, en in eerste instantie vond ik de stukjes uit het verleden wat overbodig. Ik had al snel door waar het zo’n beetje naartoe ging, dus ik las liever over Maggie’s reis in het heden. Maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik toch de toegevoegde waarde van de stukjes in het verleden begon te zien.
Sowieso vond ik het boek trouwens beter worden naarmate ik verder kwam. Ik vond het vanaf het begin mooi, maar eigenlijk wist de tweede helft van het boek me pas écht te raken en begon ik te snappen waarom anderen gehuild hebben bij het lezen. Ik heb het zelf aan het eind ook niet helemaal droog kunnen houden.
Het boek is lekker vlot geschreven en het is net of je zelf ook mee op reis bent. Het einde is precies waar ik op hoopte, maar de weg er naartoe was zeker niet voorspelbaar.
Het onderwerp is misschien wat zwaar, maar het boek zelf was dat zeker niet. Natuurlijk zit het vol emotie, maar er is ook ruimte voor humor. Het is een prachtig verhaal over liefde, verlies en een nieuw begin. Aanrader wat mij betreft.