Ik wist het eigenlijk al wel een tijdje, achteraf eigenlijk al wel langer dan ik zelf doorhad. Mijn kantoorbaan, het is niet dat ik er óngelukkig van word, maar echt gelukkig ook niet. Het is vooral comfortabel, een stukje zekerheid.

En als je dat eenmaal beseft en hardop uitspreekt dan kun je niet langer niet kiezen. Blijven in die comfortabele zekerheid, of gaan voor iets wat misschien onzeker is, maar waar je wel van gaat stralen? Voelen jullie hem al? Met dat woord voor de tweede helft van het jaar en zo?
Ik ga dus totaal de andere kant op. Ik heb een tijdje overwogen om de verpleegkunde nog een kans te geven, maar ik voelde hem toch niet helemaal, en nachtdiensten en andere nadelen, ik vind het vak nog steeds fantastisch, maar misschien toch niet voor mij.
Er kwam in die tijd wel iets anders op mijn pad. ‘Is dit iets voor jou?’ vroeg de vacaturesite me. Ik sloeg hem op, dacht er even over na en toen dacht ik ‘ja, dit is hem!’ Ik hem een paar fijne en goeie gesprekken gevoerd met mensen uit de organisatie, een paar keer in de praktijk meegelopen en het klikte eigenlijk op alle fronten goed.
Dus ik ga me laten omscholen. Terug naar school, maar niet fulltime want dat was in ieder geval wel duidelijk iets wat ik niet wilde. Vanaf september ga ik de deeltijd opleiding podotherapie volgen. Dat is werkend leren, dus ik ga één dag in de week naar school, en verder lekker in de praktijk aan de slag als leerling.
Ik vind het wel spannend om de switch te maken, maar ik heb er ook heel veel zin in, en ik voel me nu al stukken beter. En dan ben ik nog niet eens begonnen, het voelt toch een beetje als een last die van mijn schouders is gevallen toen ik de knoop doorhakte. Een last waar ik me heel lang eigenlijk niet eens bewust van ben geweest.
Een hele andere kant op dus, van kantoor naar praktijk, en terug naar de collegebanken. Een flinke verandering, maar wel één die heel goed voelt. Ik heb er zin in!