Een tijdje geleden was ik het prikbord aan het opruimen en toen kwam hij weer tevoorschijn, de oproep voor het uitstrijkje, ook wel bekend als het BVO baarmoederhalskanker. Oh ja. Dat moest ik ook nog een keer doen. Ik ben inmiddels 37, dus de oproep was al twee jaar oud, maar toen ik hem kreeg had ik wel even wat anders aan mijn hoofd.

Ondanks dat het er nog niet eerder van gekomen was vind ik het wel belangrijk om het uitstrijkje te laten maken. Jaarlijks overlijden er mensen doordat ze er te laat bij zijn omdat ze de oproep genegeerd hebben. Goed, in het jaar dat ik vijfendertig werd heb ik de oproep ook niet meteen beantwoord, ik had dat jaar wel even andere dingen om me mee bezig te houden. Ik bewaarde hem wel, met het idee om op een later moment alsnog mee te doen.
Dat dat latere moment uiteindelijk twee jaar later zou worden was eigenlijk niet de bedoeling, maar beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Ik had ook overwogen om een thuistest aan te vragen, maar dat voelde een beetje gek na zo’n lange tijd, en bovendien weet je nooit zeker of je het helemaal goed doet. Bij de huisarts gaven ze me gelijk, en daarbij konden ze zelf ook zien hoe het er van binnen uitzag als zij het afnamen.
Iedereen die er ervaring mee heeft weet vast, prettig is het niet. Als ze daar toch eens een fijnere oplossing voor zouden kunnen vinden… Het borstkankeronderzoek is akelig, maar deze vind ik eigenlijk nog vervelender, maar daarover zijn de meningen verdeeld.
Twee weken later had ik de uitslag in de pocket. Alles in orde, en ik ben er weer voor vijf drie jaar vanaf. Hoe ontzettend onprettig het ook is, het zijn maar een paar minuten ongemak en het kan wel je leven redden. Wil je om wat voor reden dan ook niet naar de huisarts? Vraag dan een thuistest aan, in de oproep staat hoe je dat kunt doen.