Vanmiddag besloot ik maar weer eens naar de sportschool te gaan. Ik zat tenslotte nog niet aan mijn drie keer deze week. Maar helaas, alle goede bedoelingen ten spijt: de sportschool bleek ook al een vakantierooster te hebben. Ik stond voor een dichte deur.
Gelukkig kan ik met mijn sportpas nog in een andere vestiging terecht, en die was gelukkig wel geopend. Ik was één keer eerder in die vestiging geweest, voor een groepsles, maar de fitnesszaal had ik nog nooit van dichtbij bekeken. En nu weet ik ook waarom.
Het begon al goed. Toen ik kwam aanrijden zag ik buiten de deur een bord staan, met een mooie aanbieding voor onbeperkt sporten. Voor maar liefst een tientje minder dan ik per maand betaal. Daar wilde ik wel even het fijne van weten, dus ging ik verhaal halen bij de balie. Ik vroeg netjes wat de voorwaarden daarvoor waren, en hoe dat zat, aangezien ik een tientje per maand meer betaal. En de jongedame achter de balie kijkt me aan alsof ik de meest belachelijke vraag ooit heb gesteld. Een beetje pinnig kreeg ik het antwoord dat het aanbod alleen gold als je een abonnement hebt voor alleen die vestiging.
Voor mij dus totaal niet logisch, aangezien de andere vestiging ongeveer bij mij om de hoek ligt. De enige reden voor mij om naar deze vestiging te gaan is dat ze er soms leuke groepslessen geven, en, in dit geval, het vakantierooster. Dat is dan ook weer opgehelderd. Sporten dan maar.
Na even zoeken vind ik de kleedruimtes, en met frisse moed stap ik de fitnesszaal in. Die me even heel vies tegenvalt. De sportzaal is wel ongeveer zo groot als ik gewend was, maar meer dan de helft van de apparatuur was gericht op het kweken van spierballen. Jonge krachtpatsertjes waren volop bezig met gewichtheffen en andere bodybuilder-activiteiten. Ze deden wat populair naar elkaar, en de arrogantie straalde er vanaf. Ik voelde me er vanaf het eerste moment niet thuis. Maar goed, het is maar voor één keer, dat staat wel vast, want de volgende keer ga ik gewoon weer naar de vestiging om de hoek.
Omdat de krachtpatser-toestellen en gewichten zoveel ruimte innamen waren er maar weinig ‘normale’ toestellen over voor mij. Hooguit zes toestellen uit mijn normale ronde waren hier terug te vinden. Druk als ik was met mijn oefeningen en mijn poging me niet te storen aan de sfeer, stond er vanuit het niets iemand naast me. “Je mag je tenen even naar elkaar toe trekken en je voeten iets meer uit elkaar. En ga maar even goed rechtop zitten, dan gaat het vast beter.” Pardon? Je zou ook kunnen beginnen met “mag ik je een tip geven” of zoiets. Dat klinkt al een stuk vriendelijker. Het bleek de receptioniste te zijn. Toen ik braaf gedaan had wat ze zei, draaide ze zich zonder verder iets te zeggen om, en liep terug naar haar stekje achter de receptie. Hoe goed het waarschijnlijk ook bedoeld was, er was iets in haar toon en de manier waarop ze het zei, waarvan mijn nekharen recht overeind gingen staan. Waar bemoeide ze zich mee? Het viel me nog mee dat ze me niet vertelde dat er wel wat kilootjes af mochten. Op de loopband durfde ik helemaal niet meer. Daar zou ik ook wel commentaar op gehad hebben.
Eigenlijk had ik het na een half uur al wel gehad. De krachttraining had maar kort geduurd, bij gebrek aan toestellen. En wat cardio betreft was er ook niet zoveel keuze. Uiteindelijk ben ik nog maar even op de crosstrainer gegaan, en daarna om af te koelen nog even rustig op de fiets. En toen kon ik eindelijk naar huis. Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad met het sporten. Stiekem ben ik best trots op mezelf, dat ik toch het uurtje heb volgemaakt. Ik hou het voortaan wel bij de groepslessen hier. Voor de fitness kom ik hier niet weer.