Sinds kort ben ik actief geworden op Twitter. In een grijs verleden op een blauwe maandag had ik eens een account aangemaakt, maar ik had er nooit echt iets mee gedaan. Eigenlijk wist ik niet eens meer waarom ik een account  had aangemaakt. Maar goed, steeds meer mensen om me heen gingen me vertellen dat het toch echt leuk was, dus uiteindelijk probeerde ik er toch maar eens iets van te maken. Inmiddels ben ik helemaal om, en mag ik me officieel fanatiek twitteraar noemen. En leuk is het zeker. Alles wat maar een beetje bij je interesses past is te volgen.
Iets wat ik in mijn nog maar zo korte twittercarriere veel tegenkom is de hashtag #durftevragen, voornamelijk in een bericht waar, hoe kan het ook anders, een vraag in naar voren komt. x91Vragen staat vrijx92, lijkt het te zeggen. De meest uiteenlopende vragen komen voorbij. Af en toe, als ik het antwoord weet, beantwoord ik een vraag.
De onverwachte confrontatie met de tekst x91durf te vragenx92 doet me een beetje denken aan vroeger. De tijd dat ik nog op school zat. Iets vragen was nooit echt mijn ding, dat viel de docenten ook wel op. Ik wuifde dat weg, maakte de opmerking dat ik de vraag best had willen stellen, maar dat een ander mij voor was.
Eigenlijk was dat maar een halve waarheid. Ja, het kwam regelmatig voor dat iemand anders de vraag stelde waar ik ook mee zat. Maar het was niet zo dat diegene mij de kans ontnam om zelf een vraag te stellen. De waarheid is dat ik gewoon afwachtte tot iemand x91mijnx92 vraag zou stellen. Ik wilde zelf niet als eerste een vraag stellen. Stel je voor dat de rest van de klas die vraag gewoon had kunnen beantwoorden. Stel voor dat het eigenlijk een hele makkelijke vraag was. Dan vonden ze me vast dom. Dat wilde ik niet, dus hield ik mijn mond maar. Ik trok de simpele conclusie dat, als niemand anders de vraag stelde, ik vast de enige was die met die vraag zat. En als ik de enige was met die vraag, en de rest snapte het wel, dan moest het wel een hele domme vraag zijn. Kort gezegd, durf te vragen was op mij niet van toepassing. Durven te vragen was dapper, iedereen zou je kunnen uitlachen.
Inmiddels weet ik wel dat domme vragen niet bestaan, maar alleen domme antwoorden. Eigenlijk wist ik dat toen ook wel. Eigenlijk wist ik het wel, als ik uitgelachen zou worden, of dom gevonden zou worden, dan was diegene het niet waard om me druk om te maken. Maar denk daar maar eens aan als onzekere scholier.
Tegen anderen kon ik dat zo gemakkelijk zeggen, x91natuurlijk is dat geen domme vraag, het is helemaal niet dom om wiskunde niet te snappen, vraag maar gewoonx92. Voor iedereen kon ik een mooi advies klaar hebben, de vraag gewoon stellen, zeggen wat je denkt, aangeven wat je dwars zit, maar zodra ik zelf in een dergelijke situatie kwam te zitten was ik dat allemaal spontaan vergeten.
Misschien komt het dan ook wat ongeloofwaardig over als ik zeg dat vragen stellen een alom geaccepteerd iets is. Maar zelfs ik heb inmiddels ook in de praktijk geleerd dat het niet eng is. Van vragen stellen wordt je niet dommer, van geen vragen stellen niet slimmer.

Ooit zul je de informatie uit het antwoord kunnen gebruiken, bij een proefwerk, een examen, of ergens anders. Het is altijd goed dat je de vraag gesteld hebt. En de klasgenoot, die je zo dom vond omdat je iets vroeg? Misschien is die wel net zo onzeker, en heeft hij zelf de vraag nooit durven stellen. Misschien was hij wel blij dat jij de vraag stelde. Misschien weet hij zelf het antwoord niet eens, en geeft hij een fout antwoord op het examen. Jij hebt het gevraagd, jij weet het, en geeft het goede antwoord. Wie was er dan uiteindelijk dommer? Wie het laatst lacht, lacht het best, dat blijkt ook hier weer eens.
Het is zo zonde dat ik daar niet eerder achter gekomen ben. Misschien had mijn eindlijst er heel anders uitgezien als ik meer vragen had gesteld. Maar het geen vragen stellen was niet de enige fout die ik gemaakt heb op school. Als ik het over zou kunnen doen, zou ik veel dingen anders gedaan hebben. Maar dat is achteraf gepraat, er is niets meer aan te doen. Maar dat neemt niet weg dat er spijt van heb. Het liefst zou ik iedereen willen waarschuwen om niet dezelfde fouten te maken als ik, maar dat kan helaas niet. Misschien helpt een kleine waarschuwing voor de toevallige lezers: vragen staat vrij, stel ze. Durf te vragen. En als je kunt leren, doe het. Je krijgt er geheid spijt van als je het niet doet.