Echt, ik kan me er iedere keer weer over verbazen hoe open en spontaan jonge kinderen kunnen zijn. Hoe jammer dat dit er vaak weer uit gaat als ze groter worden…
Vooral in het openbaar vervoer lijken kinderen vaak ongeremd te zijn.
Neem bijvoorbeeld een paar maanden terug: ik zat in de bus, bepakt en bezakt, en aan een van de tassen die ik bij me had hing bijna een complete dierentuin aan sleutelhangers.
Op een gegeven moment, halverwege ofzo, stapt er een mevrouw de bus in. Aan haar arm hangt een klein meisje, ik denk dat ze een jaar of 3, misschien 4 geweest is. Ze hadden duidelijk een lange dag achter de rug: moeder was moe en prikkelbaar, en dochter was ook moe.
Maar goed, ze gingen zitten, achter mij. En op een gegeven moment kreeg het meisje mijn dierentuin in het oog. Ze kroop naast me, en met stralende ogen keek ze me aan: ‘mevrouw, mag ik een knuffeltje hebben?’ Moeder werd natuurlijk meteen boos, en heeft het meisje meegenomen verder achterin de bus, voordat ik zelfs maar had kunnen reageren. Een paar haltes verder stapten ze uit. Het meisje keek nog een keer verlangend naar mijn dierentuin, maar moeder trok haar mee zonder verder iets te zeggen. Erg jammer.
Een andere leuke situatie met kleine kinderen die ik heb meegemaakt was de volgende:
Al een hele tijd geleden zat ik een keer in de trein tussen Groningen en Schiphol. Het was erg rustig, maar in Assen stapte er een moeder in, met twee kleine kinderen. Omdat het toen al wat drukker werd, kwamen ze bij mij zitten.
Ik zie dat de moeder een groot laken uit haar tas haalt, en op de het tafeltje uitrolt. Nou zijn die tafeltjes niet zo groot, dus het grootste deel van het laken viel op de grond.
‘Ja’, zei de kleinste van de twee kinderen, ‘we gaan papa ophalen van het vliegveld, en we gaan een spandoek voor hem maken’.
Zo raakte ik in gesprek met de moeder, en een paar minuten later kreeg ik opeens iets kouds in mijn handen gedrukt: een rode stift. ‘Jij moet ook helpen kleuren’. Tja, wat doe je in zo’n geval… Ik heb alles wat ik in mijn tas had aan stiften en pennen op de tafel gelegd, zodat we meer keus hadden in kleuren.
De kinderen vonden het fantastisch. En de moeder ook. Na een poosje kwam er eens een zak snoep tevoorschijn, en pakjes drinken, en zelf had ik ook nog wel wat eetbaars mee, en zo hadden we bijna een complete picknick in de trein.
Zo jammer was het dat ik er in Zwolle uit moest, ik was bijna mee door gereden naar schiphol. Met een ‘doe de groetjes aan papa’ nam ik afscheid van dit leuke gezinnetje, wat ik verder helemaal niet kende. En de kinderen bleven uit het raam hangen om te zwaaien tot ik uit het zicht verdwenen was.
Je maakt wat mee in het openbaar vervoer!

Deze blog is oorspronkelijk geschreven op 18 juni 2007