Willa Maren heeft een boekencafé, twee bemoeizuchtige zussen, een hekserige moeder die zweert bij haar kaarsenspreuken, en een groot Tate Holloway is terug. Haar eerste liefde. Haar gebroken hart. De buurjongen die ooit met de noorderzon vertrok en er nu in zijn houthakkershemd veel te aantrekkelijk uitziet.

Dit is weer zo’n heerlijk cosy herfstverhaal, iets wat ik altijd graag lees met een kop thee en eventueel een dekentje op de bank. Het is geen diepgaande literatuur, maar wel een lekker tussendoortje.
Het speelt zich af in een gezellig dorpje wat je echt voor je kan zien, en het is helemaal in de herfstsfeer. Het is tijdens het lezen bijna of je zelf door de haven, het dorpje of het boekencafé loopt. Ik had helemaal zin in een lekkere latte en het uitzoeken van een nieuw boek.
De chemie tussen de hoofdpersonages was heel duidelijk voelbaar, al vond ik wel dat het best snel weer opbloeide. Dat vond ik op zich niet storend hoor, ze hadden tenslotte al een verleden samen, maar ik weet niet of ik er zelf zo snel weer aan toe zou geven.
Het wordt nergens echt spannend, maar dat hoeft ook niet in zo’n boek. Het gaat zijn gangetje, het heeft een knusse sfeer en natuurlijk is het romantisch. Het heksenthema had van mij wel een veel grotere rol mogen spelen, nu vond ik het weinig toevoegen. Er is een beetje spice, maar dit speelt geen grote rol in het boek.
Al met al een heerlijke herfstige feelgood waar je doorheen vliegt, aanrader als je hiervan houdt.