In ‘Zo vermoord je een man in tien dates’ van Shailee Thompson, een romcom met een bloederig randje, verwacht Jamie Prescott hooguit wat saaie gesprekken en een snack tijdens een speeddatingavond. Maar als tijdens een stroomstoring een van haar dates wordt vermoord en de dode lichamen zich die avond opstapelen, verandert flirten in overleven. Met alleen wat geïmproviseerde wapens en haar kennis van slasherfilms tot haar beschikking, strijdt Jamie tegen een gemaskerde moordenaar én tegen haar gevoelens in een onverwachte liefdesdriehoek.

De achterflaptekst en de titel van dit boek trokken mij, als liefhebber van zowel horror als feelgood, meteen aan. Een combinatie van slasher en romantiek? Kom maar door! En dit boek stelde me niet teleur.
Het is natuurlijk absurd, een speeddate avond die uitloopt in een keiharde slachting. En juist dat maakt het verhaal zo goed. Het is een combinatie die nergens op slaat, en toch zorgt de schrijfster ervoor dat het werkt. Geen humor waardoor je over de vloer rolt van het lachen, maar het verhaal is absoluut grappig. En bizar. En spannend. En je hoopt dat de juiste mensen samen eindigen.
Ik had wel een klein vermoeden van de dader, maar kon er de vinger niet op leggen waarom. Gewoon een gevoel denk ik. En toch, later in het verhaal leek deze het toch niet te zijn, ik werd alsnog verrast door de onthulling. Het beoogde slachtoffer is natuurlijk geen verrassing, hoewel ook die onthulling nog even spannend gemaakt werd.
De personages zijn goed beschreven, levendig, en ondanks het korte tijdsbestek waarin het verhaal zich afspeelt maken ze een mooie ontwikkeling door. Het verhaal leest verder vlot weg, ik had het zo uit. Iedere keer is er weer iets waardoor je wil doorlezen. De beklemmende sfeer van het opgejaagd worden in een gebouw waar je niet uit kan is heel goed weergegeven, je voelt de spanning en het is net of je er zelf zit.
En ja, natuurlijk komen ze (al verklap ik natuurlijk niet welke ‘ze’) bij elkaar, want dat hoort nou eenmaal bij feelgood, ook als het een horrortintje heeft.
Eén van mijn favorieten van dit jaar tot nu toe, aanrader voor liefhebbers van feelgood die ook wel tegen een beetje (veel) bloed kunnen.