Ik kreeg ook dit jaar weer een uitnodiging om voor mijn verjaardag te komen eten bij Restaurant Aan De Meule, dus natuurlijk gingen we dat doen toen we tijdens ons weekje Limburg een beetje in de buurt waren. Maar wat een avontuur was dat deze keer.

Deze keer gingen we rechtstreeks vanaf het park, waardoor we vanaf een andere kant kwamen dan de vorige keer, toen we vanuit België kwamen. Dat zorgde onderweg voor veel ‘maar deze weg herken ik niet van vorig jaar’, tot we tot de conclusie kwamen dat het waarschijnlijk daarmee te maken had. Maar toen de navigatie ons een zandweg opstuurde kregen we het toch een beetje benauwd.
We reden een stukje terug, hadden we dan ergens toch een afslag gemist? Maar nee, hij bleef ons naar de zandweg sturen. Nou vooruit dan maar, we waren verder tenslotte niet bekend in de omgeving, en de navigatie werkt altijd goed.
De zandweg leek eindeloos, tot we eindelijk onze bestemming zagen. Kijk, daar staat de molen, daar is het! Pfew, zitten we toch goed zo. De parkeerplaats was in zicht, en toen… stond er een hek. Zo’n groot bouwhek wat er wordt geplaatst als de weg open ligt. We konden niet verder. Naast ons lag ook de berm aan beide kanten open en gaapte er een enorm gat waar je liever je auto niet in parkeert.
Bellen dan maar. ‘Eh, we staan vlak bij jullie, we kunnen de parkeerplaats zien, maar er staat een hek…’ Er zat niets anders op dan omrijden. Helemaal terug naar het vorige dorp, dan door naar een ander dorp, en vanaf daar zou het goed aangegeven worden met borden.
Achteruit dan maar, want keren zat er niet in. Doodeng met twee van die grote greppels naast je, maar gelukkig hield die aan de bestuurderskant halverwege op en hoefden we niet heel ver achteruit om weer op de zandweg terug te komen. Hobbeldehobbel, pas op, kuil! Oh, een konijntje! En zo kwamen we weer terug in de bewoonde wereld. Navigatie ingesteld op het dorpje waar we naartoe moesten rijden, en ja hoor, daar stonden inderdaad hele duidelijke borden. Die we compleet gemist hebben, omdat we al een stuk eerder het weiland in gestuurd waren.
Een omweg later, zo kom je nog eens ergens, kwam inderdaad de molen weer in beeld. Hehe, gelukt, kijk, daar is de parkeerplaats, en bij dat hek stonden we net. Wacht, dat hek? Er is helemaal niks aan de hand met de weg hier. Achteraf gezien hadden we net zo goed gewoon met een paar mensen dat hek even aan de kant kunnen zetten en door kunnen rijden.
Waarom dat hek nou eigenlijk óp de weg stond terwijl er alleen náást de weg iets gebeurde (en ook nog een stuk voordat we het hek tegenkwamen) is ons nog steeds een raadsel. Maar uiteindelijk zijn we op de plaats van bestemming gekomen, hebben we weer heerlijk gegeten, en eigenlijk konden we er na afloop wel om lachen. Ach, je moet er wat voor overhebben.