Vanwege mijn recente diagnose moest ik een fundusfoto laten maken. Ik had daar nog nooit eerder van gehoord, en behalve dat het een foto van mijn netvlies was kon de praktijkondersteuner me ook niet echt vertellen hoe dat nou eigenlijk in zijn werk gaat. Voor wie het ook graag wil weten vertel ik het met liefde.

Een fundusfoto is dus een foto van je netvlies, waarop alle bloedvaatjes te zien zijn. Diabetes kan schade toebrengen aan deze bloedvaatjes, en daarom willen ze dat graag in de gaten houden. De eerste foto is een nulmeting. Er wordt natuurlijk wel gekeken of er al schade is, maar bij beginnende diabetes is die kans niet zo groot. Verder is het vooral een startpunt om de volgende foto’s mee te vergelijken.
De foto kan gemaakt worden door de opticien. Ik vroeg me af of er iets in je ogen gedruppeld zou worden en of ik mijn lenzen uit moest doen voor de foto, dus die vragen stelde ik alvast bij het maken van de afspraak. Ze gaven aan dat er bij 98% van de mensen niet gedruppeld hoeft te worden. Er is dus een kleine kans dat het wel moet. Lenzen mochten blijven zitten als druppels niet nodig waren. Vooral het druppelen is handig om van tevoren te weten, je kan er namelijk wel wazig van gaan zien, dus het is handig om iemand mee te nemen als je met de auto gaat.
De afspraak zelf was binnen een paar minuten klaar. De ruimte waar je zit wordt donker gemaakt voor de foto, en je komt bij een apparaat te zitten wat een beetje wat weg heeft van het apparaat waarmee ze de sterkte van je ogen meten. Er is een steuntje voor je kin, je ziet een kruisje waar je naar moet kijken, een flits, en het is klaar. De foto is meteen te zien, op die van mij was er gelukkig geen sprake van beschadigingen.
De foto wordt om de twee of drie jaar gemaakt. De opticien zei twee, maar de praktijkondersteuner zei drie. Ik merk vanzelf wel wanneer ik weer een verwijzing krijg. En bij klachten kun je natuurlijk eerder een foto aanvragen.

Had jij hier al eens van gehoord?