Mijn kunstheup is inmiddels anderhalf jaar oud, en het gaat nog steeds erg lekker allemaal. Ik had me er min of meer bij neergelegd dat hardlopen er niet meer in zou zitten, en ach, dat lukte voor de operatie ook al een tijdje niet meer. Maar het begon toch wel weer een beetje te kriebelen.

De berichten over hardlopen met een kunstheup zijn nogal tegenstrijdig. Aan de ene kant hoor je veel dat de prothese er sneller van slijt, maar je hoort ook steeds meer dat die extra slijtage verwaarloosbaar is, en pas relevant wordt wanneer je marathons gaat lopen. Nou, die ambitie heb ik niet. Met opbouwen tot een kilometer of vijf zou ik al heel blij zijn.
Maar ik wilde ook niet zomaar de gok nemen om weer te beginnen, en wat voor de één goed is hoeft niet per se goed te zijn voor een ander. Geen lichaam is hetzelfde natuurlijk. Dus ik heb bij het ziekenhuis de vraag neergelegd hoe ze er daar over dachten. De orthopeed weet tenslotte als geen ander hoe het er bij mij aan de binnenkant uitziet.
In plaats van antwoord per mail zoals ik had verwacht, werd ik gebeld door de orthopeed zelf, en het antwoord was eigenlijk precies waar ik op hoopte. Als het goed gaat en ik krijg er geen pijn van mag ik zeker opbouwen tot rond de vijf kilometer, de gezondheidsvoordelen daarvan zijn groter dan de nadelen met betrekking tot extra slijtage. Drie keer per week tien kilometer raadde hij wel af, maar goed, dat is ook helemaal niet aan de orde. Mocht ook wel overigens, maar dan moest ik wel rekening houden met extra snelle slijtage en dat willen we natuurlijk niet.
Maar goed, ik ben al heel blij dat ik weer rustig aan mag opbouwen, en natuurlijk heb ik dat meteen gevierd met een klein rondje. En voorlopig blijft het ook bij kleine rondjes, want mijn conditie, die laat nog wel wat te wensen over. Dus, rustig opbouwen, maar dat vind ik al heerlijk.