Ieder jaar zie ik er weer als een berg tegenop, maar ieder jaar moet ik er toch weer aan geloven. Het opruimen van de kerstboom. Op de een of andere manier lijkt het opzetten toch altijd sneller te gaan dan het afbreken.
Vandaag moest het maar weer gebeuren. Kerst is voorbij, het nieuwe jaar is begonnen. Ik had in de supermarkt een impulsaankoop, een bosje tulpen, gedaan, en daar past natuurlijk geen kerstversiering bij. Een goede stok achter de deur om eens te gaan opruimen.
En natuurlijk lijkt het wel alsof de kerstballen stiekem gegroeid zijn. Hoe kon ik ook denken dat het net zo goed zou passen als vorig jaar? En hoe had ik het ook al weer ingedeeld?
En de lichtjes zitten in de knoop, maar dat komt volgend jaar wel. Ik krijg een vage deja-vu van vorig jaar, had ik toen niet net zo’n gedachte? Ik denk terug aan het opzetten van de kerstboom, een kleine maand geleden. Hoe heb ik het toen in vredesnaam voor elkaar gekregen om de lichtjes uit de knoop te halen? Ach, dat is een zorg voor later, dat zien we volgend jaar wel weer.
Nu wil ik vooral klaar zijn met het vechten tegen de kerstboom. Wie heeft eigenlijk bedacht dat je een kerstboom optuigt en aftuigt? Het ding tuigt mij af!
Uiteindelijk waren alle takken van de boom af, en ingepakt in de zakken en dozen waar ze vorige maand ook uit kwamen. Verbazend genoeg paste het. En toen kwam de volgende uitdaging: alle zakken en dozen terugzetten waar ze vandaan kwamen. En dat is een kunst op zich, wat dat is niet de meest bereikbare plaats. Op zo’n moment ben ik blij dat het maar eens per jaar kerst is.
Maar alles is gelukt. De kerstversiering is weer opgeruimd, en de vrolijke bos met gekleurde tulpen staat op tafel. Dag kerst 2011, en laat de lente maar komen!