Ik denk dat het al zeker drie jaar geleden is dat we elkaar leerden kennen.  In eerste instantie was ik wat sceptisch, ik had wel positieve dingen over je gehoord, maar ook veel minder positieve verhalen. Ik stelde onze kennismaking dan ook zo lang mogelijk uit. Ik dacht dat je me niet kon helpen, en dat je me geen goed zou doen.

Het was mijn moeder die ons uiteindelijk  in contact bracht. Zij is degene die me overhaalde om toch eens te proberen je een kans te geven. En, als goede dochter, besloot ik aan de slag te gaan met jouw adviezen.
In eerste instantie viel je me reuze mee. Maar na enkele dagen merkte ik dat je vooral de energie uit me trok. Ik voelde me hongerig, en kreeg de neiging om te snoepen, terwijl dat juist niet de bedoeling was. Langzaam maar zeker raakte ik ervan overtuigd dat je me helemaal niet kon helpen.

Het duurde dan ook niet lang voordat ik helemaal klaar met je was. Het is tenslotte geven en nemen in het leven, maar bij jou had ik het gevoel dat ik niets terugkreeg voor wat ik gaf. Dus zette ik je voorzichtig aan de kant.
Ik voelde me opgelucht. Ik zou op zoek gaan naar iemand die mij wel kon helpen, die er wel voor mij was. Iemand die mij wel iets kon teruggeven voor alles wat ik inleverde. Frank passeerde de revue, en ook Anne, Freya en José kwamen voorbij. Maar helaas is mijn relatie met hen ook op niets uitgelopen.

Dus ging ik alleen verder, ik kon het wel zonder jullie. Tenminste, dat dacht ik. Zo klungelde ik een wat aan. Soms ging het goed met me, om daarna genadeloos weer in de afgrond te vallen. Op dit moment gaat het redelijk met me. Ik ben een stukje vooruit gekomen, en niet veel weer teruggevallen. Maar ik wil verder, vooruit, niet stil blijven staan.

Nu denk ik dat het misschien helemaal niet aan jou heeft gelegen. En ook niet aan Frank, Anne, José en de anderen. Misschien lag het wel aan mijzelf. Misschien was ik niet gemotiveerd genoeg. Ik moet eerlijk bekennen: ik smokkelde, deed niet altijd precies wat je zei. Misschien was dat wel de reden dat je me niet hielp.
Wat de reden ook was dat het niet werkte tussen ons, ik heb besloten dat ik je een tweede kans wil geven. Ik heb opnieuw veel positieve succesverhalen over je gehoord. Ik wil het opnieuw proberen. En, misschien wel het belangrijkste, ik wil me 100% inzetten. Vanaf nu geen gesmokkel meer, ook niet over een paar weken, als ik weer even bezig ben en misschien de moed verlies. We gaan ervoor!