Al maanden zit ik maar tegen die kast aan te hikken. Het was op zijn zachtst gezegd een puinhoop, en het was een wonder dat ik nog iets kon vinden om aan te trekken.
Eigenlijk is ‘al maanden’ ook een understatement, want in feite is het gewoon een terugkerend probleem, al zolang ik het huis uit ben. En dan praat je al over jaren. Schandalig, ik weet het.
Eens in de zoveel tijd kreeg ik zo’n vlaag van enthousiasme, dan gooide ik alle kleding uit de kast en ging ik alles opruimen. Om het vervolgens net zo hard weer te laten versloffen. Binnen een paar weken was er al niks meer te zien van mijn opgeruimde kast. In de kast was het een puinhoop, maar daarnaast, op de bank, was het nog veel erger: daar kwam alle schone was terecht, omdat ik dat niet in de kast wilde proppen. Daar wilde ik dan ‘de tijd voor nemen’, om alles op te ruimen, en dan kon ook de schone was weer netjes in de kasten.
Je raadt het al, van uitstel komt afstel, tot het rommeltje niet meer te overzien is.
Een van mijn doelen was dan ook snel gemaakt: het opruimen van de kledingkast. Maar nu dat gedaan is besef ik, als ik terugkijk op eerdere opruimsessies, dat ik er daarmee nog niet ben. Het ‘doel achter het doel’ is om uiteindelijk netter te worden, iets wat ik me vaak voorneem, maar wat uiteindelijk toch weer mislukt…
Dit wordt dan ook het tweede doel waar ik een vervolg aan ga geven. Het doel is behaald, maar ik wil het ook gaan bijhouden. Ik ben al begonnen met het opruimen van de schone was als die klaar is.