Het was de eerste dag van ons weekendje weg. Na een voorspoedige rit even bedden claimen en bijkomen in het hotel, en daarna nog even Brussel in. Het centrum bekijken, ons vergapen aan de vele chocoladewinkeltjes, en natuurlijk het Manneken Pis opzoeken, die moet je tenslotte toch gezien hebben als je in Brussel bent. En, ook niet onbelangrijk, een leuk, lekker en betaalbaar eetgelegenheidje.
Net buiten het centrum waren verschillende restaurants te vinden, vaak verzameld in een straat. Waar je ook kwam, overal leek wel iemand vandaan te komen, om te vragen of we alsjeblieft in zijn of haar restaurant wilden komen eten. Proppers, maar dan anders.
Uiteindelijk vonden we een Thais restaurantje, zonder opdringerig personeel, gezellig, en nog betaalbaar ook. De gerechten zagen er heerlijk uit, en de borden waren mooi opgemaakt.
Als voorgerecht had ik gekozen voor loempiaatjes, en mijn hoofdgerecht werd kip, met groenten en saus, en nasi goreng. Gesauteerde kip zelfs, dat lijkt een beetje op roerbakken.
Het eten had heerlijk gesmaakt, maar, zoals altijd, was er natuurlijk nog wel plaats voor een toetje. De toetjes waren helaas wel wat standaard, en zeker niet Thais, maar ondanks dat stonden er lekkere dingen op de kaart. Ik ging voor de tiramisu. Daar ben ik altijd gek op, en de prijs deed vermoeden dat er wel werk van gemaakt werd.
Helaas bleek de tiramisu de maaltijd letterlijk af te maken: het was een plastic bakje, wat ik voor nog geen anderhalve euro ook in de bedrijfskantine op mijn werk had kunnen kope. Als klap op de vuurpijl was hij ook nog bevroren. Niet dat het niet goed smaakte hoor, voor tiramisu uit een bakje was het helemaal niet verkeerd, ik had echt wel eens slechter gehad. Maar toch, het was zeker niet wat ik verwacht had, en voor zijn prijs viel het toch wel even tegen.
Gelukkig ben ik niet zo lang teleurgesteld, en zeker niet als ik op vakantie ben. De domper was snel weer vergeten, en achteraf kan ik er eigenlijk wel om lachen. En het levert natuurlijk een leuk verhaal op.